Haris

«Άλλα λέω, άλλα εννοώ και άλλα, εντέλει, πράττω».

2012-01-27T20:58:00.001+02:00

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από την συνέντευξη του στο in.gr http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231146974 .

Είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό δείγμα της πολιτικής, που ακολούθησε η κυβέρνηση Παπανδρέου .Μια πολιτική που την οδήγησε ( και αυτήν και τον ίδιο τον ΓΑΠ) σε άτακτη φυγή.
Φυγή προς τα πίσω φυσικά και όχι προς τα εμπρός.
Αυτή ήταν η τακτική, που είχανε οι περισσότεροι υπουργοί. Φωτεινή εξαίρεση υπήρξε ο συνεντευξιαζόμενος νυν Αναπλ. Υπουργός Άμυνας. Ο μοναδικός άλλωστε που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Το έργο του άλλωστε φαίνεται και στην προσωπική του ιστοσελίδα.

Συνεχίζει λοιπόν, σε ένα άλλο σημείο της συνέντευξης του και λέει “ Τελικά, ενώ το Μνημόνιο είχε εξαρχής δύο πυλώνες, τον δημοσιονομικό και τον διαρθρωτικό, φτάσαμε στο ακατανόητο και αδικαιολόγητο σημείο την ίδια στιγμή που υπουργοί και βουλευτές νομοθετούσαν τη λήψη μέτρων που μείωναν το εισόδημα εκατομμυρίων Ελλήνων, οι ίδιοι αυτοί να υποχωρούν σε πιέσεις ισχυρών συνδικάτων και συντεχνιών αναβάλλοντας τη λήψη διαρθρωτικών μέτρων.”
Ήταν στην ουσία οι πιέσεις αυτών των προνομιακών ομάδων ( συντεχνίες ανθρώπων και μηχανισμών δηλαδή), που δεν άφησαν των χώρα να προχωρήσει.
Να δώσει μια καινούρια πνοή. Να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Πάνω σε υγιείς βάσεις και θεμέλια.

Να μπορέσει ο κόσμος να αποκτήσει επιτέλους την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, αλλά και στην χαμένη κρατική υπόσταση.
Από την άλλη πλευρά, οι υπουργοί-υπηρέτες των συντεχνιών φοβισμένοι και ( ανήμποροι ;) να κρατάνε - στην καλύτερη περίπτωση- μια παθητική στάση.
Μια στάση που τους βόλευε, αφού δεν πείραζαν τα προκλητικά προνόμια των συντεχνιών.

Πείραζε όμως και ένα μεγάλο μέρος του κόσμου που δεινοπαθούσε ( και δεινοπαθεί και σήμερα) και που δεν μπορεί ακόμα να καταφέρει να ορθοποδήσει.
Αυτές είναι οι πικρές αλήθειες, τα αποτελέσματα των οποίων πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Άγνωστο, για πόσο ακόμα θα πληρώνουμε. Αφού όπως αναφέρει ο κος Ραγκούσης “Τελευταία, άλλωστε, αποκαλύπτεται καθημερινά μια παρασιτική Ελλάδα που κυριαρχεί τις τελευταίες δεκαετίες - είτε είναι επιχειρηματική είτε συντεχνιακή είτε πολιτική, αυτοδιοικητική, δημοσιογραφική, εκκλησιαστική- δυστυχώς δεν εξαιρείται κανείς.”

Το σίγουρο είναι ότι οι επίορκοι αυτοί υπουργοί ( μαζί με τον κομματικό τους στρατό), θα πληρώσουν και αυτοί μια μέρα.
Θα πληρώσουν οπωσδήποτε, με τίμημα την υστεροφημία τους και την βίαιη απόσυρση τους.
Για να αποτυπωθούν ( και όχι να ξεχασθούν) στο πιο σκοτεινό σημείο της Ελληνικής σύγχρονης Ιστορίας.

Πώς θα τους σεβαστούμε ?

2012-01-13T20:50:00.001+02:00

Το ερώτημα, αναφέρεται σε δύο κυρίως κατευθύνσεις.
Πρώτα, στο Κράτος ( ναι, αυτό με το Κ κεφαλαίο)
Δεύτερο, στους απεργούς της ΕΡΤ.

Διαβάζω στο ΣΚΑΙ, ότι συνεχίζουν να πληρώνονται ΚΑΝΟΝΙΚΑ. Φυσικά με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων.
Περιμένουν λοιπόν από εμάς ,να σεβαστούμε την Κρατική υπόσταση αλλά και τα αιτήματα των απεργών ( όποια και αν είναι αυτά).

Όταν στον ιδιωτικό τομέα ( αλλά και σε πολλούς φορείς του Δημοσίου ) οι απεργοί ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ το ημερομίσθιο την ημέρα της απεργίας, οι φίλοι απεργοί της ΕΡΤ το πληρώνονται.

Όλα αυτά φέρνουν το αίσθημα της αδικίας και της οργής.
Αδικία, για την διαφορετική αντιμετώπιση.
Οργή, για την ανισότητα που επικρατεί.

Το αποτέλεσμα φυσικά θα είναι, οι απεργοί να χάνουν το δίκιο τους. Να χάνουν τα ερείσματα που –πιθανώς-να είχαν στην κοινωνία.
Το Κράτος ήδη τα έχει χάσει.

Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

2012-01-11T21:16:00.002+02:00

Ένα πολύ καλό βιβλίο αστυνομικής λογοτεχνίας ( Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ εκδ.ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ) που μόλις τελείωσα. Επηρεασμένος αρνητικά –στην αρχή- για δύο λόγους.

Πρώτον, γιατί δεν την γνώριζα σαν συγγραφέα (ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥ), αστυνομικών μυθιστορημάτων.
Δεύτερον, μου το σύστησε η γυναίκα η οποία δεν διαβάζει βιβλία τέτοιο είδους.

Ζητώ συγνώμη και από τις δύο.....

Το βιβλίο, παρουσιάζει συνεχή πλοκή και κρατάει σχεδόν στο σύνολο του τον αναγνώστη, σε εγρήγορση.
Με εναλλαγές μεταξύ δύο διαφορετικών περιόδων και τόπων τόπων ( Σύγχρονη Αθήνα , Βερολίνο δεκαετία 70).
Κοινό σημείο, η δολοφονία μιας πανέμορφης και αντιπαθητικής γυμνάστριας.
Ένα απρόσμενο τέλος ,με ανατροπή αλλά και με μια υπόνοια για το δεύτερο μέρος ( ίσως μιας τριλογίας...?)
Θα ήταν μια καλή επιλογή για ένα ταξίδι μέσω σελίδων....

Θέλει την κάθαρση η ΝΔ ;

2012-01-06T19:23:00.000+02:00

Πολλά πράγματα είναι ακατανόητα ( τουλάχιστον για μένα).

Προσπαθώ να καταλάβω την στάση της ΝΔ, μετά από την συγκεκριμένη θέση της σχετικά με τον έλεγχο του πόθεν έσχες των βουλευτών στην Ελβετία, την περίοδο από το 2007 έως σήμερα.

Το κόμμα αυτό και ο αρχηγός της, οι οποίοι κουνάνε με κάθε ευκαιρία την σημαία της κάθαρσης τώρα την αρνείται.

Αρνείται την έρευνα. Την θεωρούν παραπλανητική ( για ποιους άραγε...;) και ταπεινωτική ( για τους βουλευτές...;)
Ποιος ξέρει γιατί....

Mήπως κάτι παραπάνω, ξέρουν στην ΝΔ ;

Ώρα για ταινίες

2011-12-29T22:09:00.001+02:00

Αυτές τιςμέρες είναι φυσικό έχουμε λίγο περισσότερο χρόνο διαθέσιμο. Ας τον εκμεταλλευτούμετουλάχιστον βλέποντας κάποιες καλές-κατά την ταπεινή μου γνώμη-ταινίες.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ Η ΒΡΟΧΗ

Ένας σκηνοθέτηςμαζί με ένα φίλο του και την ομάδα ηθοποιών, πηγαίνουν στην Βολιβία για νακάνουν μια ταινία για τις φρικαλεότητες που έκανε ο Χριστόφορος Κολόμβος.

Θακαταλήξουν όμως στο τέλος να εμπλακούν ( ο ένας τουλάχιστον ), στον αγώνα πουδίνουν οι φτωχοί Ινδιάνοι εναντίον της πολυεθνικής εταιρείας, που διαχειρίζεταιτην κατανάλωση νερού.

Μιαεταιρεία που ( βάση συμβολαίου), δεν αφήνει στους Ινδιάνους να συλλέξουν ούτετο νερό της βροχής....

ΙΡΛΑΝΔΕΖΙΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Η προσπάθεια ενός Άγγλου βετεράνου (από τον πόλεμο του Ιράκ), να εκδικηθεί για τον θάνατο του φίλου του που δούλευε ωςσυνοδός ασφαλείας.

Ο συνοδός, είχε δει στυγνέςδολοφονίες αμάχων και προσπαθούσε να τιςκαταγγείλει.

Φυσικό επακόλουθο, να τον βγάλουναπό μέση οδηγώντας τον στον Ιρλανδέζικο δρόμο ( ο πιο επικίνδυνος δρόμος του κόσμου).

Η φιλία όμως δυνατή, ακόμα και πέρααπό τον θάνατο....

Το δίκιο είναι ζόρικο πολύ

2011-12-26T21:20:00.000+02:00

Αυτός είναι ο τίτλος από τοτελευταίο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα. Ένα βιβλίο γραμμένο από την Μάρω Δούκα.

Για μια άγνωστη και παράξενη πτυχή τηςπαγκόσμιας ιστορίας, που εκτυλίχθηκε στα Χανιά.

Τέλη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η Γερμανίαείχε παραδοθεί. Οι κατακτητές όμωςσυνεχίζουν να συμπεριφέρονται όπως καιπριν. Φυσικά με την απειλή των όπλων, αλλά και την ένοχη απροθυμία των Βρετανώννα επέμβουν. Τονίζοντας τον δικό τους σκοτεινό ρόλο, που είχαν oι Άγγλοσάξωνες στην Ελλάδα.

Αυτό ερευνά, μια φοιτήτρια Ιατρικήςη οποία διέκοψε –προσωρινά τις σπουδές της.Προσπαθώντας να λύσει τα δικά της υπαρξιακά και προσωπικά προβλήματα, μέσα απότην συγκεκριμένη αναζήτηση.

Πολύ καλή πρόταση για διάβασμα.

Πνευματική εφεδρεία

2011-12-17T19:15:00.000+02:00

Μάλλον, αυτός είναι ο πιο κατάλληλοςτίτλος που αρμόζει σε κάποιους υπουργούς της Κυβέρνησης.

Η αιτία είναι οι διαφωνίες ( ήκαλύτερα επίρριψη ευθυνών ήταν), στο υπουργικό συμβούλιο σχετικά με τηνεφεδρεία.

Κανένας...

–όπως φαίνεται- δεν θέλεινα την εφαρμόσει στον τομέα του.

Ας πάρουμε τις δηλώσεις του όμως ( όπωςτα γράφει το capital.gr )

“Ο κ. Ρέππας συνεπικουρούμενος από τον Ευ. Βενιζέλο χρέωσε την αποτυχία στονπροκάτοχό του (και απόντα από την συνεδρίαση) Γιάννη Ραγκούση επειδή, όπωςείπαν, δεν έκανε σωστά την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων – εξαιτίας τηςοποίας «στράβωσε» η εφεδρεία. Τα σκάγια του κ. Βενιζέλου μάλιστα πήραν και τονδικό του προκάτοχο Γιώργο Παπακωνσταντίνου αποδίδοντας και σε αυτόν ευθύνη γιατην προβληματική απογραφή.”

Φυσικά και πρέπει να διατηρηθούνκάποιοι, οι οποίοι έχουν γνώση της θέσηςστην οποία βρίσκονται. Υπάρχουν όμως και θέσεις ( ίσως χωρίς ιδιαίτερηχρησιμότητα ), που καλύπτονται από ανθρώπους σε αριθμό μεγαλύτερο των απαιτουμένων.

Πιο ξεκάθαρα η κα Διαμαντοπούλουείπε ότι :
«Πέσαμε έξω στους στόχους και πρέπει ναορίσουμε τους νέους στόχους του 2012 για να μην έχουμε τα ίδια», ήταν μίαενδεικτική φράση της κ .Διαμαντοπούλου.

Ηίδια παρουσίασε τους λόγους για τους οποίους το εκπαιδευτικό προσωπικό ορθώςεξαιρέθηκε από την εφεδρεία...»

Είναιπερισσότερο από σαφές, ότι δεν πρέπει να γίνουν μειώσεις στον αριθμό τωνεκπαιδευτικών. Υπάρχουν όμως συγκεκριμένες θέσεις διοικητικών υπαλλήλων, που όπως αναφέρθηκε παραπάνω , είναιΥΠΕΡΠΛΗΡΕΙΣ. Το διαπιστώνει κάποιος, αν επισκεφθεί μια ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ δημόσιαυπηρεσία.

Εκείείναι το πρόβλημα και όχι σε ανθρώπους της πρώτης γραμμής. Εκεί είναι, που θαπρέπει να γίνουν οι μεγαλύτερες μειώσεις προσωπικού.

Άλλωστεαυτό ήταν το μόνιμο όνειρο του κάθε Έλληνα.

Έναγραφειάκι, για να στεγάσει την ζωή του...

Μια ζωή σεμόνιμη πνευματική εφεδρεία.

Δριμύ κατηγορώ

2011-12-11T21:20:00.001+02:00

Είναι το πιο χαρακτηριστικό σημείο, από την ομιλία τουΓ.Ραγκούση στην Βουλή.

Μία δήλωση, που τα λέει και τα εξηγεί όλα.

Αναφέρεται στην υπονόμευση, που υπέστη η προηγούμενη κυβέρνησηαπό στελέχη και υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Η οποία ήταν άνευ προηγουμένου.

Δεν ήθελαν να προχωρήσουν σε αλλαγές ( όπως π.χ. το άνοιγματων κλειστών επαγγελμάτων).

Θέλησαν να κρατήσουν τον δικό τους μικρόκοσμο, ανέπαφο απότον οικονομική κρίση.

Να κρατήσουν αποκλεισμένους χιλιάδες συνανθρώπους τους,κατοίκους αυτής της χώρας. Πολίτες, οι οποίοι έχουν τα ίδια Συνταγματικά δικαιώματακαι υποχρεώσεις.

Αυτή ήταν – και είναι γιατί η μάχη συνεχίζεται- η συνεργασίατων δύο μερών. Πολιτικοί με ψυχρούςσυντεχνίτες. Μια συνεννόηση που κρατάει χρόνια.

Απλά, τώρα βγαίνει στην επιφάνεια με όλη της την σκληράδα καιψυχρή πραγματικότητα.

Αυτή την συνεργασία λοιπόν κατήγγειλε στην ουσία ο Γ.Ραγκούσης.

Άλλωστε, είναι ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που προσπάθησε να σπάσει το απόστημα.Το δικαιούται.

Αρχίζοντας με ένα δριμύ κατηγορώ.

Ελπίζουμε – στο μέλλον- να περάσει και στην απόδοση ευθυνών.

Όταν λέμε απελευθέρωση, εννοούμε απελευθέρωση....

2011-12-03T17:29:00.001+02:00

Ο τίτλος δεν αναφέρεται σε απελευθερωτικό αγώνα κάποιου δύστυχου λαού. Αλλά στον Ελληνικό λαό, όπου ασφυκτιά από τατεχνάσματα των θλιβερών συντεχνιών.

Συντεχνίες που βρίσκουν αρωγούς (ήκαι συνεργάτες) όχι μόνο τα συνδικαλιστικάτους στελέχη , αλλά πολιτικούς.

Πολιτικούς έτοιμους για δοσοληψίεςμε λάφυρο τις ψήφους συντεχνιτών ( και των συγγενών αυτών).

Ένα παράδειγμα μιας τέτοιαςδοσοληψίας είναι και η πρόθεση ( ή απόφαση ;) του υπουργού κύριου Βορίδη. Νακαταργήσει το νομοσχέδιο Ραγκούση για το ΠΛΗΡΕΣ ΑΝΟΙΓΜΑ του επαγγέλματος τωνταξί. Θέλει δηλαδή να επαναφέρει τα πληθυσμιακά κριτήρια. Να διατηρήσουν οι υπάρχοντες ιδιοκτήτες τα προνόμια τους και τις μαύρες μεταπωλήσεις αδειών, ύψουςεκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Φυσικός υποστηρικτής αυτής της ιδέαςκαι ο θέσφατος αρχηγός του, Γ. Καρατζαφέρης

Οι υπόλοιποι Έλληνες...?

Μήπως δεν πληρώνουν τουςαναλογούντες φόρους ?

Δεν συμμετέχουν στην παραγωγική διαδικασία?

Δεν έχουν δικαίωμα ( εφόσον έχουντα προσόντα) να διεκδικήσουν μια εργασία, για την επαγγελματική και προσωπική τουςαξιοπρέπεια ?

Ίσως είναι πολλά τα ερωτήματα πουτέθηκαν , αλλά ή απάντηση είναι μία.

Όταν λέμε απελευθέρωση, εννοούμε απελευθέρωση....

Πού το πάει ο Σαμαράς

2011-11-22T20:25:00.001+02:00

Μερικές φορές θα ήθελα να είμαι στο μυαλό τωνπολιτικών. Ιδίως εκείνων των πολιτικών, που είναι ( ή θα είναι στο απώτερομέλλον) υπεύθυνοι για την διοίκηση της χώρας.

Συγκεκριμένα, θα ήθελα να είμαι στο μυαλό του Σαμαρά.

Από την μια, αρνείται να υπογράψει τις δεσμε ύσεις τηςχώρας για την επικείμενη δανειακή σύμβαση. Από την άλλη, οι Ευρωπαίοι πιέζουν(δικαίως) να αναλάβουμε και γραπτώς τις δεσμεύσεις αυτές ως χώρα.

Το επιχείρημα του Σαμαρά είναι ότι οι δεσμεύσειςαυτές είναι στα πλαίσια της μνημονιακής πολιτικής. Την οποία ο Σαμαράςαρνείται, αλλά και χωρίς αυτήν η χώρα θα χρεοκοπήσει και επίσημα.

Το κυρίαρχο επιχείρημα του είναι ο πατριωτικόςχαρακτήρας. Η εθνική μας υπερηφάνεια. Μια υπερηφάνεια όμως που καταρρακώνεταισυνεχώς. Που ο Σαμαράς δεν βλέπει ( ή κάνει πως δεν βλέπει....).

Όταν κοιτάμε τους ξένους, στην τσέπη...

Μπέσα και φιλότιμο

2011-11-16T19:22:00.001+02:00

Αυτές τις λέξεις, χρησιμοποίησε οαρχηγός του ΛΑΟΣ σήμερα. Αναφερόταν στις γραπτές εγγυήσεις που ζήτησε η ΕΕ ,γιατην επικύρωση της συμφωνίας.

Όπως και τις άλλες φορές, όπου ηΕλληνική κυβέρνηση δεν κράτησε σχεδόν καμιά φορά τον λόγο της.

Έρχεται τώρα ο κύριος Καρατζαφέρηςνουθετώντας τον Πρωθυπουργό έτσι ώστε να διαβεβαιώσει τους Ευρωπαίους ( πάλικαλά που δεν τους αποκάλεσε κουτόφραγκους) ότι, «Στην ελληνική γλώσσαέχουμε δύο λέξεις που μάλλον οι ξένοι δεν έχουν το λεξιλόγιό τους, τη μπέσα καιτο φιλότιμο. Ενημερώστε τους Ευρωπαίους πως οι πολιτικοί αρχηγοί της Ελλάδαςέχουν μπέσα και φιλότιμο και δε χρειάζεται υπογραφή»

Οι Ευρωπαίοι φυσικά θα υποχωρήσουν ( πιθανώς ίσως καινα φοβηθούν, κατά τον κύριο Καρατζαφέρη) και θα πειστούν....

Ούτε στο πιο ευχάριστο όνειρο του θα μπορούσε να συμβεί. Αυτό ,δεν το πιστεύουνε ούτε στην Ελλάδα. Θέλετε να το πιστέψουν στην Ευρώπη ;

Με τέτοιες δηλώσεις, υπάρχει πιθανότητα να συναινέσουν,χωρίς γραπτές εγγυήσεις ;

Εκτός , εάν τους θεωρούμε ακόμα κουτόφραγκους...

Τσαμπουκάς ή συναίνεση

2011-11-09T20:15:00.001+02:00

Είμαστε τελικά ένας δύσκολος λαός. Όχικακός ,ούτε μονόχνοτος αλλά δύσκολος, ιδιαίτερος κόσμος.

Βγαίνει λοιπόν ο Πρωθυπουργός της χώρας,πριν από κάποιες μέρες και δηλώνει την πρόθεση του για δημοψήφισμα.

Δημοψήφισμα πάνω στην αποδοχή ή όχιτης νέας δανειακής σύμβασης. Μιλάμε δηλαδή για μια επικύρωση από τον λαό. Όπωςήθελε διακαώς ο Ελληνικός Λαός τόσοκαιρό.

Στο άκουσμα της λέξηςΔημοψηφίσματος τόσο οι Ευρωπαίοι εταίροι (για τα δικά τους συμφέροντα), αλλάακόμα περισσότερο οι Έλληνες πάγωσαν. Δεν περίμεναν ποτέ οι δικοί μας ότι θαπροχωρούσε ο Πρωθυπουργός σε μια τέτοια κίνηση. Όταν το έκανε όμως, μετά τηνγενική παγωμάρα ακολούθησε μια συνολικήδιαμαρτυρία.

Φοβήθηκαν οι Έλληνες. Φοβήθηκαν ότιτο αποτέλεσμα θα ήταν αρνητικό και θα μας εξοβέλιζαν από την Ε.Ε. Αυτό δηλαδή,που εύχονταν τόσο καιρό οι κάθε λογής διαμαρτυρόμενοι .Αγανακτισμένοι, κόμματα τηςΑριστεράς και μεγάλο μέρος της συντεταγμένης Δεξιάς (συμπεριλαμβανομένης και τηςηγεσίας της).

Πέρασαν δηλαδή από το στάδιο τουτσαμπουκά, σε αυτό της συναίνεσης.

Από το στάδιο τουψευτο-επαναστατισμού, σε αυτό της ολοκληρωτικής παράδοσης.

Αυτοί είμαστε.

Τελικά τι θέλει ο Λαός ;

2011-11-02T20:27:00.001+02:00

Έδειξε την πρόθεση του εχθές οΠρωθυπουργός, σχετικά με την έγκριση τvν νέων μέτρων για το κούρεμα του χρέους. Δημοψήφισμα. Νααποφασίσει ο λαός με την ψήφο του. Ο κυρίαρχος λαός….

Που τόσο πολύ τον μνημονεύουν (ιδίως η Αριστερά),αλλά και όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί. Είναι αυτός, πουαποφασίζει με την ψήφο του για το μέλλον του. Για το μέλλον της χώρας.

Σε αυτόν απευθύνθηκαν, άλλωστε τακόμματα της αντιπολίτευσης την προηγούμενη περίοδο θέτοντας πάντα το ζήτημα τουδημοψηφίσματος.

Κάθε φορά που γινότανε συζήτηση γιατο μνημόνιο ( σχεδόν) πάντα, έμπαινε και ο παράγοντας δημοψήφισμα.

Τώρα λοιπόν που προτίθεται οΠρωθυπουργός να κάνει δημοψήφισμα, σύσσωμη η αντιπολίτευση ( αλλά και ο απλόςκόσμος) πάγωσε.

Βλέπουμεδηλαδή το εξής σουρεαλιστικό : Αυτοί που έβριζαν τόσο καιρό τους Γερμανούς, τώρα εκλιπαρούννα μας κρατήσουν οι Γερμανοί στην Ε.Ε.

Τελικά, επιβεβαιώθηκε η εντύπωση που έχω για τους Έλληνες. Είμαστε οι κλασσικοίβολεψάκηδες. Να φοβερίζουμε τον κόσμο, να κρατάμε την ψευδο-πατριωτική σημαίαψηλά, αλλά όταν φτάνουμε στο κριτικό σημείο της απόφασης να σκύβουμε το κεφάλι.

Ένα κεφάλι γεμάτο αντιφάσεις και κουτοπονηριά.

Λάρισα, πρωτεύουσα των Porsche Cayenne

2011-10-29T17:41:00.003+03:00

Αυτήείναι η εικόνα της συμπαθητικής πόλης. Η παγκόσμια πρωτεύουσα των Cayenne (μεγαλύτερη αναλογία ανά κάτοικο παγκοσμίως).

Εντάξει, η είδηση πέρασε στα εσωτερικά φύλλα τωνεφημερίδων και στα “ψιλά” κάποιων άλλων.
Το θέμα δεν είναι μόνο η αναλογία. Το θέμα είναι ότιδεν δικαιολογείται ο μεγάλος αυτός αριθμός αυτοκινήτων.

Το ζήτηματο ανέδειξε ο σύμβουλος του πρωθυπουργού Ηρακλής Πολεμαρχάκις. Τονίζει φυσικάότι, μεγάλες πωλήσεις Cayenne στηΛάρισα συγκριτικά με τον πληθυσμό είναι "αξιοπερίεργο" γεγονός αφού ηγεωργία στην Ελλάδα δεν γνωρίζει ιδιαίτερη ανάπτυξη.

Αυτό που δεν τονίζει είναι ότι σεόλη την Ελλάδα είχαμε περίπου τέτοιου είδους στρεβλώσεις ( με διαφορετικά μεγέθη).

Μαύρο ( κατάμαυρο) χρήμα που έρεε (και ρέει ακόμα), το οποίο είχε ονομαστεί βιώσιμη ανάπτυξη.

Στρουθοκαμηλίζοντας όμως πολιτικοί και απλός κόσμος , συνεπαρμένοι απότην επίπλαστη ευδαιμονία δεν μιλούσαν. Δεν μιλούσαν για την πραγματική κατάσταση,αλλά κατακεραύνωναν και αρκετές φορές κάποιες φωνές που διαφοροποιούνταν. Πλήρηςταύτιση απόψεων σε μια γενική αποχαύνωση.

Η μοναδική περίπτωση της διαφοροποίησης ήταν αλλού.

Στο επιλογή χρώματος της Porsche Cayenne

Θα καθίσω και θα πολεμήσω.

2011-10-23T18:17:00.000+03:00

Η αφορμή είναι από ένα άρθρο πουδιάβασα στο capital.gr. από τον Άγη Βερούτη. Μεπολλή οργή και αγανάκτηση, δηλώνει ότι θα μείνει στην χώρα του για να παλέψει.

Χωρίς να κάνει σκέψεις γιαμετανάστευση. Για την φυγή στο εξωτερικό. Μια διαδικασία απάνθρωπη και σκληρή.Η εκρίζωση ανθρωπίνου δυναμικού από τον τόπο του, θα εξοντώνει τους ίδιους και αποδυναμώνει ταυτόχρονα την χώρα.

Μαζί του και εγώ λοιπόν γράφω αυτόπου σκέπτομαι εδώ και καιρό. Από την αρχή της κρίσης.

Θα μείνω και εγώ εδώ ( φυσικά δενθα μπορούσα να φύγω λόγω ηλικίας αλλά και οικογενειακής κατάστασης, 42 ετών μεδύο παιδιά θεωρείται μεγάλος για το εξωτερικό).Θα μείνω να παλέψω και νααντισταθώ.

Να αντισταθώ στις παράλογεςαντιλήψεις που θέλουν μια κοινωνία κρατικοδίαιτη. Γεμάτη με χιλιάδες δημ. υπαλλήλουςπου δεν θα έχουν λόγω ύπαρξης στις εργασίες τους.

Να αντισταθώ, στις συνδικαλιστικές ηγεσίες πουμοναδική τους ενασχόληση είναι η –δήθεν –προστασία των παραπάνω υπαλλήλων. Ζητώνταςολοένα περισσότερα προνόμια, υποθηκεύοντας όμως το μέλλον της χώρας.

Να αντισταθώ, στις συντεχνίες πουπεριχαρακώνουν μια κοινωνία σε ημέτερους και πελάτες-καταναλωτές. Οι οποίοιείναι υποχρεωμένοι να τους προσκυνάνε και να είναι αναγκασμένοι να δέχονται τουςδικούς τους κανόνες. Σαν να μην υπάρχει η ελεύθερη σκέψη και επιλογή.

Για τους παραπάνω αλλά και για πολλούςάλλους λόγους, θα μείνω και θα αντισταθώ. Για να λέω στο μέλλον ότι προσπάθησα( άσχετα αν πέτυχα κάτι ή όχι) και δεν έμεινα απαθής.

Στην απόπειρα βεβήλωσης του ιστορικού και πολύπαθου αυτούτόπου.

Βιβλιοπροτάσεις

2011-10-14T19:48:00.000+03:00

Ας συνεχσουμε με άλλες δύο προτάσεις για ανάγνωση.

Δεσποινίς Πελαγία. Το βιβλίο του Γιάννη Ξανθούλη μιλάει για τηνΠελαγία. Μια «μεγαλοκοπέλα» με κάποιο εμφανές σωματικό ελάττωμα ( μικρότεροπόδι) το οποίο της έχει δημιουργήσει προβλήματα. Στην προσωπική, αλλά και στηνκοινωνική της ζωή.

Τα λεφτά –που έρχονται αναπάντεχα –θα μπορούν να σώσουν την κατάσταση ?

Διαβάστε το για να μου το πείτε ( ήνα το γράψετε).

Για μια χούφτα βινύλια. Της Χίλντα Παπαδημητρίου. Η πρώτησυγγραφική προσπάθεια –στον χώρο της αστυνομικής λογοτεχνίας- της μπορεί ναθεωρηθεί επιτυχημένη.

Φόνοι, θάνατοι από ατυχήματα,αστυνομία, ροκάδες και στην μέση η γοητεία ( ή κατάρα ; ) του βινυλίου.

Όλα αυτά εμπλέκονται για ναδημιουργήσουν ένα πολύ καλό βιβλίο.

Εντυπώσεις από αναγνώσεις...

2011-10-06T19:33:00.001+03:00

Ξεκινάμε με το πρώτο βιβλίο.

Στα ίχνη του Κάπουα . Από τον Δημήτρη Βασταρούχα, ο οποίος έγραψετο πρώτο μέρος της τριλογίας Οίκος. Το βιβλίο αναφέρεται σε γρίφους που πρέπει ναλυθούν, μέσα σε συγκεκριμένα χρονικά όρια.

Γεμάτο πλοκή που εκτυλίσσεται μεταξύΓερμανίας , Ελβετίας και του πανέμορφου νησί της Θάσου.

Χάθηκα λίγο σε κάποια στιγμή ( λόγωάγνοιας), για τα διάφορα μυστικιστικά σύμβολα των Κινέζων. Όμως παραμένει μιακαλή πρόταση για διάβασμα.

Το δεύτερο βιβλίο, Ιστορίες γα να σκεφτείς. Του ΧόρχεΜπουκάϊ .Διάφορες ιστορίες για την ζωή, τον κόσμο και τις απρόσμενεςκαταστάσεις που περιπλέκουν, αλλά που απλοποιούν ταυτόχρονα την ζωή μας.

Ευκολοδιάβαστο και χρήσιμο.

Το καλό παράδειγμα

2011-10-01T17:38:00.000+03:00

Ποιος δεν “επαναστατεί” στις μέρες μας, για τα οικονομικάφορομπηχτικά μέτρα της κυβέρνησης. Θα ήταν αδιανόητο να συμφωνούσε κανείς.

Κι όμως, θα μπορούσε να συμφωνήσεικανείς με αυτά τα μέτρα (τα οποία ίσως δεν θα χρειάζονταν), αν είχανε ληφθείάλλου είδους αποφάσεις.

Αποφάσεις θαρραλέες και με άμεσοαποτέλεσμα. Γιατί ο κόσμος διαμαρτύρεται, όχι περισσότερα για την οικονομικήτου αφαίμαξη αλλά για το άδικο της ιστορίας αυτής.

Υπάρχει η κοινή αντίληψη, ότι ηκυβέρνηση “άφησε” στο απυρόβλητο ανθρώπους που θεωρούνται άκρως υπαίτιοι αυτής τηςκατάστασης.

Άνθρωποι που πλούτισαν γρήγορα και φυσικάμε παράνομο τρόπο....

Εκεί είναι το πιο κομβικό σημείο. Ηατιμωρησία, αυτών των ανθρώπων και τομοίρασμα των ευθυνών σε όλους τους πολίτες. Πολίτες που ήταν νόμιμοι, μέχριτώρα στις συναλλαγές τους με το Κράτος.

Αν υπήρχε μια –έστω τυπική τιμωρία-κάποιων κραυγαλέων περιπτώσεων ( με δήμευση ακόμα και της παράνομα αποκτηθείσαςπεριουσίας), η συμπεριφορά του κόσμου θα ήταν διαφορετική.

Θα υπήρχε η κοινή αίσθηση, ότι ηπαρανομία –έστω- και αργά τιμωρείται. Αυτό δεν όμως δεν έγινε. Γιατί δεν δόθηκεούτε το παραμικρό δείγμα.

Γιατί δεν δόθηκε το καλόπαράδειγμα....

Υπάρχει και ο δικός μας εκνευρισμός

2011-09-17T20:37:00.000+03:00

Η αφορμή είναι απότο απόσπασμα του www.voria.gr , όπου αναφέρει για τον εκνευρισμότου Γ.Παπανδρέου.

Δηλαδή “ Στην πρώτη περίπτωση, στογραφείο του πρωθυπουργού υπάρχει ήδη έτοιμος ο σχετικός κατάλογος, ο οποίος,ωστόσο, έχει σωρεία …αστερίσκων. Για παράδειγμα, σε μια περίπτωση, υπουργείοπροχωρά μεν στη συνένωση τριών φορέων της αρμοδιότητας του, όμως, το νέο σχήμαπου προκύπτει θα απασχολεί περί τους 1000 εργαζομένους. Όσους δηλαδήαπασχολούσαν και οι τρεις συγχωνευθέντες μαζί.”

Aπό το κομμάτι αυτό, μπορεί να καταλάβει κάποιος γιατί έφτασε σεαυτή την κατάσταση η χώρα. Ο Πρωθυπουργός ( αλλά και η Τρόϊκα, δηλαδή οιδανειστές μας), να ζητάνε να γίνουν οι αλλαγές ( δίκαιες ή άδικες ) και οιαρμόδιοι υπουργοί να συμπεριφέρονται σαν να μην έγινε τίποτα.

Σαν να μην κινδυνεύει η χώρα από κατάρρευση.Μια κατάρρευση που θα έστελνε πάρα πολύκόσμο στην ανέχεια και στην εξαθλίωση.

Φυσικά – θα μπορούσε να πεικάποιος- ότι οι υπουργοί είναι ήδη οικονομικά “τακτοποιημένοι”. Ότι δεν θα τουςνοιάζει για την επόμενη μέρα.

Όλα αυτά θα ήταν αληθή. Αν έφευγαναπό την Ελλάδα. Δεν θα προλάβουν όμως.

Γιατί θα υπάρχει τότε και ο δικός μαςεκνευρισμός....

To προφίλ του συντεχνίτη

2011-09-10T20:14:00.000+03:00

Ασφαλώς θα καταλάβατε από τον τίτλοτου κειμένου σε ποιον αναφέρεται. Είναι οι συντεχνίτες ( ή κλειστοεπαγγελματίεςγια άλλους).Προσωπικά θεωρώ πιο δόκιμο τον όρο συντεχνίτης

Ποιος είναι, πως σκέφτεται , τι ζητάει ο συντεχνίτης ?

Ας προσπαθήσουμε, να τα δούμε μετην σειρά.

Ο συντεχνίτης ,είναι κάποιος πουθεωρεί απόρθητο κάστρο και προσωπικό φέουδοτην επαγγελματική του δραστηριότητα. Είναι ένας άνθρωπος, που θέλει αν έχει την“ηρεμία” ( εξαφανίζοντας τον ανταγωνισμό) στον χώρο του, με θεμιτά και αθέμιταμέσα.

Είναι συντηρητικός τύπος και καχύποπτοςόσον αφορά τις αλλαγές ( μικρές ή μεγάλες). Τις οποίες πάντα θεωρεί επιζήμιες.Εκτός από εκείνες, που κάνουν ακόμη πιο κλειστό και αποκλειστικό –για αυτόν-τοδικαίωμα στην εργασία.

Οι σκέψεις του, είναι συνέχεια στηνοικονομική αφαίμαξη των πελατών Τους κοιτάει από θέση ισχύος ( φυσικό είναι άλλωστε,η αποκλειστικότητα και η έλλειψη ανταγωνισμού οδηγούν σε τέτοιες συμπεριφορές).

Θεωρεί ότι η κοινωνία του χρωστάει.Για αυτό πολλές φορές, προτάσσει ως προσωπική του ασπίδα το “Δημόσιο συμφέρον”.Σαν να είναι ο μοναδικός υπερασπιστής της νομιμότητας ( όπως την εννοεί αυτός βέβαια).Θέλειπάντοτε, να κυριαρχεί ανάμεσα και στους άλλους συντεχνίτες (απόρροια της αλαζονικήςστάσης ).

Το όνειρο του, είναι να κληροδοτήσειστον γιό ή στην κόρη την επιχείρηση. Γνωρίζει φυσικά, ότι θα είναι ότι καλύτερογια το μέλλον του παιδιού του. Σε περίπτωση που το παιδί δεν θα ακολουθήσει τονδρόμο του πατέρα ή της μητέρας, υπάρχει πάντα και η χρυσοφόρος λύση .Αυτή της πώλησηςτης άδειας. Ένα ακόμη ποσό για το επικουρικό του....

Ζητάει πάντα –και διεκδικεί- περισσότερα.Θεωρεί -όντας σε κλειστό επάγγελμα- ότι οι οικονομικές του απόλαβες ( σίγουρεςκαι υψηλές), δεν είναι άξιες για το έργο που προσφέρει στην κοινωνία και στοΔημόσιο συμφέρον....

Απαιτεί την συνεχή προστασία απότου συνδικαλιστές του, κατηγορώντας τους πολλές φορές ότι δεν κάνουν πολλά γιανα τον προστατέψουν ακόμη περισσότερο.

Φυσικά όλα τα παραπάνω γίνονται σεβάρος της ανάπτυξης, της επαγγελματικής και προσωπικής αξιοπρέπειας.

Μια αξιοπρέπεια, που θα έπρεπε αν έχουνΟΛΟΙ οι πολίτες αυτής της χώρας.

Μια αξιοπρέπεια που –στο τέλος- θατην αποκτήσουμε.

Είτε το θέλει, είτε δεν το θέλει οκάθε συντεχνίτης.

Στην χώρα που ζεις

2011-08-28T20:43:00.000+03:00

Ο τίτλος είναι ένα κομμάτι από μια φράση, σε ένα βιβλίο του ΝτίνουΟικονόμου. Γράφει λοιπόν « Εδώ στην χώρα που ζεις ευδοκιμούν οι παρέες, που προϊόντος του χρόνου μετατρέπονται σε μασονίες».

Είναι μια πικρή αλήθεια. Μια αλήθεια, της οποίας τα αποτελέσματα τα βιώνουμε σήμερα, με μεγάλη ένταση. Είναι αυτό που εννοούμε, ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική. Προήλθε κυρίως από την ηθική και πνευματική κρίση, που κυριαρχούσε κατά κόρον στη Ελληνική επικράτεια.

Οι –γνωστές άγνωστες – παρέες (συντεχνίες) που δημιουργούνται από κάποιους και ανδρώνονται, επεκτείνονται και στο τέλος κυριαρχούν. Φυσικά με την ευλογία των πολιτικών…..

Οι στόχοι ξεκάθαροι και απλοί. Να δημιουργήσουν ένα είδος μονωπολίου ( με την βοήθεια φίλων τους που κινούν τα νήματα, η γνωστή ευλογία….) και να αποκλείσουν συμπολίτες τους από το δικαίωμα των ίσων ευκαιριών.

Κάπου- κάπου δείχνουν καμιά μεγαλοθυμία ( πάντα με το αζημίωτο) σε κάποιους αποκλεισμένους. Αποκλεισμένο, που κάνουν απέλπιδες προσπάθειες να εισχωρήσουν και αυτοί, στην ξεχωριστή μασονική στοά που τους αναλογεί.

Εδώ είναι και τα μεγάλα ερωτηματικά που πρέπει να απαντηθούν.

Θα σταματήσουν οι παρέες να ευδοκιμούν ή θα συνεχίσουν (προϊόντος του χρόνου) να μετατρέπονται σε μασονίες….

Επιστροφή

2011-08-21T21:17:00.000+03:00

Επιστροφή – όσο γίνεται- στα συνηθισμένα πράγματα λοιπόν. Επιστροφή στις αγαπημένες μας ( και μη) ασχολίες.

Να πούμε λοιπόν για τα βιβλία, που διαβάστηκαν αυτές τις τελευταίες 20 μέρες.

Ξεκινάμε με το πρώτο, με τίτλο «Γιατί έφαγα τον πατέρα μου» του Roy Lewis.

Μια ιστορία, με πολλά κωμικά στοιχεία για την εξέλιξη του ανθρώπου. Μια ιστορία, όπου περιγράφονται οι συγκρούσεις μεταξύ δύο γενεών. Μεταξύ του νέου και του παλιού, της γεροντικής εμπειρίας και του νεανικού ενθουσιασμού. Αρκετά καλό βιβλίο, που μας κάνει να αναρωτηθούμε ότι αυτή η διαμάχη επικρατεί από την γέννηση του κόσμου μέχρι και σήμερα.

Διαβάστε το.

Το δεύτερο « ΕγκλημαΣτην Παλαιών Πατρών Γερμανού » από τον Γιώργο Πολυράκη.

Είναι η πρώτη απόπειρα του συγγραφέα ( πολλών άλλων βιβλίων) στην αστυνομική λογοτεχνία.

Φυσικά δεν θα πρέπει να τον κρίνουμε αυστηρά στη πρώτη του προσπάθεια ,αλλά το βιβλίο του με άφησε εντελώς αδιάφορο. Χωρίς ιδιαίτερη πλοκή. Στα σημεία που άρχιζε να έχει κάποιο ενδιαφέρον , εκεί χανότανε....

Τελείως υποκειμενική, η κρίση μου.

Το τρίτο βιβλίο είναι το « Ο αιώνας των Λαβυρίνθων » της Ρέας Γαλανάκη.

Εξιστορεί λαβύρινθους προσωπικούς, κοινωνικούς, πολιτικούς , αισθηματικούς που έλαβαν χώρα στον προηγούμενο αιώνα και φτάνουν μέχρι και την δεκαετία του 80.

Μια διαρκής αναζήτηση, για την αλήθεια και δικαιοσύνη.

Πολύ καλό. Διαβάστε το.

Διακοπές και το μπλογκ

2011-08-01T22:49:00.001+03:00

Διακοπές για τον γράφοντα και για το μπλογκ του.

Θα τα πούμε μετά από τρεις εβδομάδες .Με περισσότερες εμπειρίες, πιο ξεκούραστοι και καινούριες ιδέες.

Να περνάτε όλοι καλά και να διαβάζετε βιβλία

( από Έλληνες συγγραφείς κυρίως.Αξίζουν την προσοχή μας )

Είσοδος κινδύνου

2011-07-29T19:21:00.000+03:00

Kάτι πρωτόγνωρο για τα Ελληνικά δεδομένα, στην Αστυνομική Λογοτεχνία από Έλληνες συγγραφείς (16 συγγραφείς).

Το μόνο κοινό αυτών των ιστοριών –γραμμένη με διαφορετικό στυλ από τον καθένα- είναι τα συγκεκριμένα πρόσωπα που είναι υποχρεωμένοι να “ παρουσιάζουν” .

Δύο αδέλφια, οι γονείς, η νύφη με τον γιο , ο έμπιστος και φυσικά ο δικηγόρος της οικογένειας.

Μια καλή πρόταση για διάβασμα.

Τουρκορθοδοξία

2011-07-21T21:14:00.000+03:00

Ο τίτλος ενός πολύ καλού άρθρου στο Βήμα, από τον Δημήτρη Δανίκα. Εστιασμένο στα τέσσερα πράγματα, που σημαίνει το κάθε “κλειστό επάγγελμα “.

Προστασία. Ασυλία. Ασυδοσία. Κομματική πελατεία.

Αυτά είναι τα κυρίαρχα στοιχεία που δημιούργησαν, εγκαθίδρυσαν και δυνάμωσαν γενιές προνομιούχων. Ανθρώπων που βάσισαν την δική τους ευμάρεια στις πλάτες άλλων. Απολαμβάνοντας μια επαγγελματική ασφάλεια, στην καθημερινότητα τους. Τη οποία ασφάλεια, μεταβιβάζουν στα παιδιά τους. Από γενιά σε γενιά

Ενώ τα “άλλα” παιδιά - αυτά που δεν είναι δικά τους - να είναι καταδικασμένα στην εργασιακή ανασφάλεια και αβεβαιότητα.

Η μοναδική τους υποχρέωση ; Το τελευταίο από τα τέσσερα. Η κομματική πελατεία. Η ψήφος που έπρεπε να δοθεί, στο αντίστοιχο προστάτη. Στον πολιτικό τους πατερούλη.

Για να είναι ικανοποιημένος αυτός και αυτοί. Για να απολαμβάνουν τα άλλα τρία πράγματα.

Προστασία. Ασυλία. Ασυδοσία

Το μπλε Παρίσι

2011-07-11T22:11:00.002+03:00

Με αυτό το βιβλίο τελειώνει η τριλογία, αφιερωμένη στον μυστηριώδη αστυνομικό Πάκο Μαρτίνεθ.
Μετακόμιση στο Παρίσι, από την Μασσαλία. Μόνος, χωρίς την αγαπημένη του Ιρέν (αφού αυτή τον είχε αφήσει, στέλνοντας του ένα γράμμα).

Για να ξεχάσει λοιπόν αυτή την άσχημη –για όλους –ιστορία ζήτησε μετάθεση στην πρωτεύουσα.
Για να χαθεί και να τον χάσουν....

Τον βρίσκουν όμως πάντα οι απρόβλεπτες καταστάσεις ,τις οποίες καλείται να λύσει ο ίδιος.
Χρησιμοποιώντας περισσότερο το ένστικτο και λιγότερο την λογική.
Όπως από ένστικτο, ξαναβρίσκει την αγαπημένη του Ιρέν (και όχι μόνο).
Την οποία δεν θα ξαναχάσει.Για να ζήσουν μια ευτυχισμένη ζωή , οι τρεις τους....

Αγανακτισμένες σκέψεις

2011-07-08T21:42:00.002+03:00

Αφορμή για τον τίτλο του κειμένου, είναι από το εξαιρετικό άρθρο του κου Άγγελου Χανιώτη στην Καθημερινή της 26/06/2011.

Ιδιαίτερα το σημείο όπου μιλάει για τις πελατειακές σχέσεις μεταξύ πολιτών και συστήματος.

Πελατειακές σχέσεις

Επί τριάντα πέντε χρόνια δίναμε πάνω από το 80% των ψήφων σε κόμματα βουτηγμένα στη διαφθορά και το ψέμα, βολεμένοι στις πελατειακές σχέσεις και την ανομία. Ψηφίζαμε το κόμμα που θα μας νομιμοποιούσε το αυθαίρετο και τον βουλευτή που θα εξασφάλιζε μια θέση στο Δημόσιο στον άχρηστο για οποιαδήποτε άλλη δουλειά βλαστό μας. Ενισχύαμε έμπρακτα τη φοροδιαφυγή, όταν υποκύπταμε στη διπλή ταρίφα του ταξιτζή, κάναμε τα στραβά μάτια στην ανυπαρξία αποδείξεων και δίναμε φακελάκια στον γιατρό και τον δικηγόρο. Βλέπαμε να σπαταλιούνται πολύτιμοι πόροι σε πανεπιστήμια-μαϊμούδες στην επαρχία και ανεχόμασταν τον αιώνιο φοιτητή. Πληρώναμε τα «γρηγορόσημα» και δωροδοκούσαμε πολεοδομικά γραφεία και εφορίες. Χαζοχαιρόμασταν όταν κάθε κυβέρνηση υπέκυπτε στις απαιτήσεις των συντεχνιών. Καταναλώναμε τα σκάνδαλα ως θέαμα, για να τα ξεχάσουμε με την πρώτη ευκαιρία. Οταν ακούγαμε ότι στην Κρήτη τα ίδια πρόβατα τα μετρούσαν τρεις και τέσσερις φορές για τις επιδοτήσεις, γελούσαμε με τους κουτόφραγκους και καμαρώναμε για τη μαγκιά μας.

Ολα αυτά τα ξέραμε και είναι υποκριτικό να παριστάνουμε τους έκπληκτους. Υπεύθυνα για την κρίση αξιών και τη διαφθορά σε όλους τους θεσμούς της κοινωνίας και του κράτους δεν είναι ούτε τα 400 χρόνια της τουρκοκρατίας ούτε τα 150 της ξενοκρατίας. Αυτή η κατάσταση δημιουργήθηκε στα τελευταία τριάντα χρόνια και μια πραγματική αλλαγή επιβάλλει να δεχτούμε κι εμείς οι πολίτες το μερίδιο των ευθυνών μας.

Σημάδι της φθοράς των αξιών είναι και η επιλεκτική μας αγανάκτηση. Χιλιάδες ήταν οι δεκαπεντάχρονοι και δεκαεξάχρονοι που διαδήλωσαν δικαιολογημένα για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, φωνάζοντας το αδικαιολόγητα γενικευτικό «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».

Όταν λίγο αργότερα μια βόμβα τρομοκράτη κομμάτιασε έναν Αφγανό συνομήλικό τους, δεν τους είδα ούτε να διαδηλώνουν ούτε να φωνάζουν το δικαιολογημένα γενικευτικό «τρομοκράτες, γουρούνια, δολοφόνοι». Οταν η αγανάκτηση είναι επιλεκτική δεν είναι πειστική.

Δηλαδή, σκιαγραφεί την συμπεριφορά ενός κόσμου που είχε μάθει στο “ κλείσιμο του ματιού ”. Να κλείνει το μάτι, ο ένας στον άλλο. Συνομωτικά. Να γίνεται η δουλειά και για τα υπόλοιπα , έχει ο Θεός. Αλλά και οι δανειστές μας.

Ήρθε ο καιρός όμως, οι δανειστές να ζητήσουν πίσω αυτά που δάνεισαν .

Εμείς όμως ; Ρίχνουμε το ανάθεμα . Όχι μόνο εμείς οι απλοί πολίτες, αλλά και κάποιοι άλλοι επιφανείς που μιλάνε για αιχμαλωσίες....

Φαίνεται ότι προτιμάνε την ντόπια αιχμαλωσία από την Ευρωπαϊκή.

Φυσικά, θα πει κάποιος. Είναι πιο προσοδοφόρα

Ένας μίνι –εμφύλιος

2011-07-01T23:10:00.001+03:00

Αυτό έζησα την περασμένη Τρίτη στο Σύνταγμα .Λίγο η περιέργεια ,λίγο η ερασιτεχνική ενασχόληση με την φωτογραφία, με έφεραν στην πλατεία αυτή.

Δύο προσωπικές διαπιστώσεις.

Πρώτον, μάλλον βάζουν επίτηδες τους αστυνομικούς να περνάνε αυτό το μαρτύριο. Ώρες ορθοστασίας σε υψηλές θερμοκρασίες, δεχόμενοι κάθε είδους απειλές και ύβρεις με χυδαίους έως και αστείους χαρακτηρισμούς. Είναι φυσικό μετά, να χτυπάνε και να θέλουν να ισοπεδώσουν ότι κινείται. Παλιό και πετυχημένο το σχέδιο. Θυμίζει το «τσίγκλισμα» που κάνουν σε σκυλιά, που πρόκειται να λάβουν μέρος σε κυνομαχίες.

Δεύτερον, η περιφρούρηση (όποια και αν ήταν αυτή) έχει δυστυχώς χαθεί από τους αγανακτισμένους. Στην ουσία η πλατεία είναι ένα ανεξάρτητο κρατίδιο. Ένα κρατίδιο όπου ο καθένας μπορεί να κάνει οτιδήποτε (φανταστείτε μέχρι και συσκευές laser πουλούσανε οι μετανάστες).

Οι προβοκάτσιες παντού. Στην πρώτη γραμμή νεαρά παιδάκια. Το πιο πιθανό, να είναι από διαλυμένες οικογένειες και να το βλέπουν όλο αυτό το σκηνικό σαν παιχνίδι.

Η βραδιά φυσικά έκλεισε με μια αλόγιστη (γιατί υπάρχει και λογική ;) χρήση χημικών. Αέρια, που στην ουσία δεν κάνουν τίποτα Γιατί υπάρχουν οι αντιασφυξιογόνες μάσκες (τις οποίες φοράνε) αλλά κάνουν να υποφέρουν και τους τριγύρω (με την δράση των αερίωναυτών) που δεν χρωστάνε τίποτα.

Έλληνες εναντίον Ελλήνων.

Μήπως τελικά ,δεν είναι μίνι αλλά κανονικός εμφύλιος ?

H κόκκινη Μασσαλία

2011-06-26T18:44:00.002+03:00

Επιστρέφει λοιπόν στο δεύτερο, από τα τρία βιβλία του ο αστυνόμος Πάκο Μαρτίνεθ.

Μετά την φυγή του από το Αλγέρι, στην Μασσαλία αυτή την φορά.

Γεμάτο από πλοκή, εξελίξεις και απρόβλεπτες καταστάσεις. Φυσικά, κυρίαρχο στοιχείο η κινηματογραφοφιλία του Πάκο αλλά και η γοητευτική σύντροφος του Ιρέν.

Μια Ιρέν που είναι μαζί του νυχθημερόν, στο κρεβάτι του κώματος ( όχι του πόνου) ύστερα από πυροβολισμούς που δέχτηκε ο Πάκο.

Μια Ιρέν που απογοητεύεται από αυτόν. Αφού εξαιτίας, του πέφτει θύμα βιασμού (σωματικού και ψυχικού).

Τελειώνοντας, με έναν αναπάντεχο χωρισμό.

Ενδιαφέρον. Διαβάστε το.

Μια τηλε-δέηση στο τηλε-λιβανιστήρι (για το χρέος μας…)

2011-06-23T08:41:00.002+03:00

Διαβάζω ότι ο πατέρας Άνθιμος, έκανε δέηση την περασμένη Κυριακή για το χρέος της χώρας .Το ανέφερε σε εκπομπή του τηλε-λιβανιστηριού Γ.Αυτιά .

Υπάρχει άραγε παρακάτω ; Υπάρχει άραγε περαιτέρω υποβάθμιση της πνευματικής μας ζωής ;

Φτάσαμε σε σημείο να κάνουμε δεήσεις, για να γίνει τι ;

Να αρχίσει ξαφνικά, μια βροχή από 500ευρα και να μας πνίξει κυριολεκτικά στο χρήμα ;

Να αδειάσουν τα ταμεία τους οι άλλες πιο εύρωστες οικονομικά χώρες και να τα δώσουν σε εμάς ; Για να συνεχίζουμε να δίνουμε 18 μισθούς στα ΕΛ.ΠΕ ;

Συμφωνώ με την δέηση και την δημοσιοποίηση αυτής. Αλλά για άλλους λόγους.

Υπέρ ανεύρεσης και εφαρμογής, της κοινής λογικής.

Βοήθεια μας!

Για την Αμαλία

2011-06-15T17:16:00.002+03:00

Στις 25 Μαΐου 2007 έσβηνε η Αμαλία Καλυβίνου. Χτυπημένη από τον καρκίνο. Νια γυναίκα που συγκίνησε αλλά και εξόργισε.

Αυτήν θέλησε ο φίλος μου Νίκος να θυμίσω, μέσα από το μπλογκ. Δίνοντας το συγκεκριμένο άρθρο της Καθημερινής με τίτλο “Oι ογκολόγοι, πρωταθλητές στον χρηματισμό”.

Kαταχήν να ευχαριστήσω τον φίλο, αλλά ο τίτλος μάλλον αδικεί και τις άλλες ειδικότητες....Αυτό όμως δεν της παρούσης.

Κάποιος θα περίμενε ότι τα τελευταία κείμενα της Αμαλίας, θα μπορούσαν να αλλάξουν λίγο τα πράγματα. Να ευαισθητοποιήσουν τον ιατρικό-και όχι μόνο- κόσμο.

Τίποτα όμως, δεν έχει αλλάξει (δεν ξέρω αν χειροτέρευσε η κατάσταση), τίποτα το θετικό δεν έχει γίνει .Το “φακελάκι”, όπως λέει το άρθρο συνεχίζει απτόητο. Όπως και η ομερτά, μεταξύ των υγειονομικών.

Ανθρώπων γαντζωμένων στο χρήμα .Στον απότομο –και φυσικά παράνομο-πλουτισμό. Με κάθε μέσο και με κάθε κόστος. Τις περισσότερες φορές ανθρώπινο. Φυσικά όχι το δικό τους αλλά των αρρώστων. Επενδύοντας πάνω στον ανθρώπινο πόνο, αλλά και στην μειονεκτική θέση που βρίσκονται. Όχι μόνο οι ασθενείς (όπως η Αμαλία), αλλά και οι συγγενείς αυτών.

Τότε λοιπόν τι θα γίνει?

Σε παρόμοιες συζητήσεις, αυτό που έβγαινε και υποστηρίζω ακράδαντα είναι ότι θα υπάρξουν σκληρά περιστατικά. Άγρια περιστατικά με πρωταγωνιστές ιατρούς. Ίσως να ακούγεται λίγο σκληρό, αλλά εκεί δείχνουν ότι θα πάνε οι καταστάσεις. Φυσικά υπάρχουν και ιατροί, οι οποίοι πάνω από όλα είναι Άνθρωποι.

Ο κόσμος –λόγω κρίσης- έχει γίνει πολύ πιο απαιτητικός (φυσικό άλλωστε) και διεκδικητικός. Αν βάλετε και τον πόνο που νιώθει για το αγαπημένο του πρόσωπο, το μείγμα γίνεται εκρηκτικό.

Όπως εκρηκτικές και συγκινητικές, ήταν οι μέρες που ακολούθησαν μετά τον θάνατο της Αμαλίας.

Γιατί, τελειώνοντας με μια φράση της

Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...

Το Μαύρο Αλγέρι

2011-06-10T19:57:00.001+03:00

Μετά από μια μικρή διακοπή, ξανά στο αγαπημένη μου ασχολία (Blogging ή ηλεκτρονικό ημερολόγιο όπως εσείς προτιμάτε).

Άλλη μια επιλογή-πρόταση για ευχάριστο διάβασμα .

Το Μαύρο Αλγέρι από τον γεννημένο στο Αλγέρι Γάλλο Μορίς Ατιά. Το πρώτο βιβλίο, από μια τριλογία με ήρωα τον Πάκο Μαρτίνεθ στο μακρινό Αλγέρι.

Μυστηριώδης αστυνομικός , εθισμένος στην δουλειά του εν μέσω πολιτικών και πολεμικών συγκρούσεων κατά την περίοδο του εμφυλίου στην Αλγερία.

Μαζί του φυσικά και η θηλυκή παρουσία της Ιρέν , συντρόφου του Πάκο.

Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Διαβάστε το (όπως και τα άλλα δύο)

Λιγότερους πολιτικούς

2011-05-21T21:54:00.002+03:00

Άστραψε και βρόντηξε η καγκελάριος Μέρκελ, στις τελευταίες της δηλώσεις για τηνΕλάδα. Η αιτία ήταν, οι πολλές ημέρες διακοπών και οι πρόωρε συντάξεις που παίρνουν οι Έλληνες. Άσχετα από την λανθασμένη εκτίμηση της Μέρκελ -η πραγματικότητα είναι διαφορετική - γιατί στην Γερμανία ισχύουν τα παρακάτω

Στην Ελλάδα ο μέσος όρος ηλικίας συνταξιοδότησης βρίσκεται στα 61,9 χρόνια, έναντι του 61,8 ετών για Ισπανία και Γερμανία , οι δε Πορτογάλοι βγαίνουν στη σύνταξη, στην πράξη κατά μέσο όρο στα 67 έτη. (πηγή Spiegel)

Μπορούμε όμως να παραδεχτούμε, ότι η καγκελάριος έχει κάποιο δίκιο σχετικά με τα προνόμια που έχουν μερικοί στην χώρα μας. Αυτό αποδεικνύει άλλωστε και η δεινή οικονομική θέση, στην οποία βρισκόμαστε .

Το θέμα όμως δεν είναι ούτε οι διακοπές, ούτε οι συντάξεις .Το θέμα είναι οι αμέτρητοί (τελικά μάθαμε με βεβαιότητα πόσοι είναι ;) δημόσιοι υπάλληλοι .Όπως επίσης και οι σχέσεις μεταξύ συνδικαλιστών –συντεχνιτών και κράτους .

Αυτά είναι στην ουσία, τα δύο μεγάλα εμπόδια για την ανάπτυξη και την πρόοδο της χώρας. Σχέσεις που κρατούσανε από χρόνια, τα αποτελέσματα των οποίων αντιμετωπίζουμε τώρα.

Εκεί –δυστυχώς- είναι το πρόβλημα κυρία Μέρκελ. Δεν είναι οι διακοπές, ούτε οι πρόωρες συντάξεις .Δεν χρειαζόμαστε λιγότερα από τα προαναφερθέντα.

Χρειαζόμαστε λιγότερους πολιτικούς.

Ο αριθμός του Πλάτωνα

2011-05-11T23:20:00.000+03:00

Ένα πολύ καλό βιβλίο, χωρίς να χρειάζεται κάποιος να έχει εξειδικευμένες γνώσεις Μαθηματικών.

Ένα βιβλίο, όπου οι αναφορές στα Μαθηματικά δεν μπερδεύουν, ούτε και φοβίζουν τον αναγνώστη.

Αντίθετα, κεντρίζουν την προσοχή του και το κάνουν ακόμα πιο ελκυστικό.

Γεμάτο ανατροπές και μυστήριο. Σε ένα μικρό χωριό της Δ. Μακεδονίας. Με τους αριθμούς να εμπλέκονται, μαζί με την καχυποψία για το καινούριο. Μια σύγκρουση του ανεξερεύνητου, με τα ήσυχα νερά του συντηρητισμού.

Από τον Tom Peitsinis.

Διαβάστε το.

Αφιερωμένο στους Κερατιώτες

2011-05-04T17:17:00.002+03:00

Έτσι λοιπόν, λύθηκε το θέμα της Κερατέας. Χωρίς περαιτέρω επεισόδια και τραυματισμούς, μεταξύ αστυνομίας και φιλήσυχων κατοίκων.

Στην συνάντηση που είχανε οι κάτοικοι, με την Υπουργό ήτανε και κάποιοι μεγαλοεργολάβοι. Αλλά και επιχειρηματίες, αμφισβητούμενου κύρους.

Με ποιο άραγε ηθικό πλεονέκτημα, οι πολίτες αυτής της περιοχής πήγανε να συζητήσουνε ; Με την προστασία των εργολάβων ;

Tι -αλήθεια -υπέκρυπτε η εμφάνιση των επιχειρηματιών, στην συνάντηση ;

Πως θα τα δικαιολογήσουνε όλα αυτά, στον υπόλοιπο κόσμο που παρακολουθούσε τις κινητοποιήσεις τους ;

Τι λένε, για τα παραπάνω κάποιοι τηλεοπτικοί αστέρες οι οποίοι παρομοιάζανε την Κερατέα, με το Γαλατικό χωριό που αντιστεκότανε στην Ρωμαϊκή Ελληνική Αστυνομία ;

Ίσως οι ερωτήσεις να είναι πολλές. Σίγουρα όμως, οι απαντήσεις σε αυτές δεν θα είναι πολλές και ξεκάθαρες....

Όπως δεν ήταν ξεκάθαροι και οι στόχοι τους .

Ή μήπως ήταν, αλλά δεν τους βλέπαμε εμείς ;

Ούτε και εγώ θα πάρω....

2011-04-24T22:19:00.002+03:00

Ο παραπάνω τίτλος, είναι μια απάντηση στο πολύ ωραίο κείμενο που γράφτηκε στο protagon από τον Άλκη Γαλδαδά.

Αναφέρει τα παράδοξα , παράτυπα και παράξενα που κυριαρχούν αυτές τις άγιες (;) μέρες, στην χώρα μας.

Μια χώρα, που βρίσκεται στην δίνη μιας πρωτόγνωρης οικονομικής κρίσης (περισσότερο αξιών κατά την γνώμη μου).Μέσα σε όλα αυτά- φυσικά- και ο παραδοσιακός τρόπος εορτασμού του Πάσχα στην χώρα μας.

Τι να πρωτοδούμε...; Την έλευση του Αγίου φωτός (μόνο η έκφραση αυτή από μόνη της ξενίζει. Από ποιον άγιο δημιουργήθηκε η φλόγα αυτή άραγε...). Με όλες τις πρέπουσες τιμές (;) αρχηγού κράτους (βαρέθηκα να βάζω ερωτηματικά που δηλώνουν απορία...). Συμπεριλαμβανομένου φυσικά και τα έξοδα αυτών των τιμών ( η τιμή, τιμή δεν έχει....). Πόσες ψυχές άραγε, θα μπορούσαν να αγαλλιάσουν αποδίδοντας σε αυτές τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για το Άγιο φως ;

Να σχολιάσουμε για τις συνήθειες του Χριστεπώνυμου πλήθους ; Ντυμένοι στην τρίχα για τον Επιτάφιο, με μαλλί φρεσκοβαμμένο και περμανάντ λίγα λεπτά μετά την έξοδο από το κομμωτήριο. Ποια είναι άραγε, η θλίψη που νιώθουν για τον θάνατο του Χριστού...;

Στην Ανάσταση, όπου πηγαίνουμε ένα τέταρτο πριν και φεύγουμε πέντε λεπτά μετά . Πνιγμένοι από αγάπη, προς τον συνάνθρωπο μας έτσι ώστε να τον κάψουμε με κάθε είδους βεγγαλικά. Χωρίς να κάνουμε διακρίσεις στις ηλικίες....

Τελειώνοντας, για την επόμενη μέρα με το γιουρούσι στο Πασχαλιάτικο κρέας .Λες και τις υπόλοιπες μέρες, τρεφόμαστε μόνο με όσπρια, ζυμαρικά και γάλα κατσίκας....

Τέτοιο Πάσχα δεν το θέλω (αλλά το υπομένω κάθε χρόνο).

Δυστυχώς.

Οι αξίες της ζωής ή η επιστροφή στο παρελθόν....

2011-04-15T22:39:00.002+03:00

Αυτό είναι το πιο σημαντικό που προκύπτει από το δημοσιευμένο άρθρο. Η βαρύτητα που δίνουν οι Έλληνες –ελέω κρίσης- στην σύγχρονη πραγματικότητα.

Γράφει λοιπόν στο άρθρο ότι : «Η πλειοψηφία των Ελλήνων καταναλωτών φαίνεται ότι δίνει πλέον πολύ μεγαλύτερη σημασία στην υγεία (64%) και την οικογένεια (59%), κατατάσσοντας τες στην κορυφή της λίστας των βασικών προτεραιοτήτων της ζωής τους ενώ η εργασία ακολουθεί με αρκετά χαμηλότερο ποσοστό (36%).»

Είναι αξίες που είχανε ατονήσει. Έτειναν μάλιστα να εξαφανισθούν από τον αξιακό κώδικα των καθημερινών προτεραιοτήτων. Προτεραιότητες, οι οποίες κυριαρχούσαν από το υπέρμετρο κυνήγι του χρήματος με κάθε κόστος .Φυσικά, αυτό της ψυχικής αλλά και σωματικής υγείας..

Αξίες οι οποίες είναι παντοτινές , διαχρονικές .

Αξίες, που αποτελούν το νόημα της ζωής.

Αξίες που θα πρέπει να διδάσκονται παντού.

Στο σχολείο, στην οικογένεια, στην δουλειά.

Είναι αυτές, για τις οποίες στην ουσία ζει ο άνθρωπος. Για να περνάει καλά και με ευημερία. Χωρίς-φυσικά- να προκαλεί πόνο στον συνάνθρωπο του.

Για να περνάει καλά και όλη η ανθρωπότητα.

Πάμε, να τις ξαναανακαλύψουμε ;

Συνδεδεμένοι

2011-04-07T18:55:00.002+03:00

Έχοντας τελειώσει πρόσφατα, το βιβλίο Συνδεδεμένοι του Nicholas A. Christakis (Νίκολας Α. Χρηστάκης) και James H. Fowler (Τζέιμς Χ. Φόουλερ) μπορεί να πει κανείς ότι διάβασε μια αληθινή πραγματικότητα ( ο πλεονασμός επίτηδες).

Το βιβλίο, περιγράφει το πώς και πόσο είμαστε δικτυωμένοι. Το πιο σημαντικό είναι, το πόσο αυτή η δικτύωση επηρεάζει εμάς τους ίδιους.

Πόσο δηλ. η ψυχική, σωματική και οικονομική κατάσταση των φίλων μας επηρεάζει και εμάς....

Πόσο μπορούμε εμείς, να επηρεάσουμε και τους δικούς μας φίλους.

Ένα βιβλίο χρήσιμο, για όλους μας.

Χρήσιμο, για τις σχέσεις μας με τον συνάνθρωπο μας.

Ποιος θέλει να γίνει τραπεζοκόμος ; (στα ΕΛ.ΠΕ)

2011-04-03T21:26:00.002+03:00

Σαφέστατα είναι ένα παράξενο ερώτημα, στο οποίο θα απορούσε κανείς για την απάντηση που θα μπορούσε να δώσει..

Μια πιθανή απάντηση όμως, που θα ήταν σχετική με τις απολαβές που παίρνει ο/η τραπεζοκόμος στα ΕΛ.ΠΕ. Ο οποίος ανέρχεται στο ποσό των 74 χιλιάδων ευρώ τον χρόνο.

Ένα ποσό σκάνδαλο, για τα σημερινά δεδομένα και για την κατάσταση που επικρατεί στον ιδιωτικό τομέα.

Ένα ποσό, που ούτε διευθυντές σε εταιρείες δεν μπορούν ούτε να φανταστούν....

Είναι μία ακόμη αποτυχία αυτού του κράτους. Να κερδίσει τον σεβασμό από τους πολίτες του. Να νιώσουν ότι υπάρχει το ελάχιστο για αυτούς στην ανταποδοτικότητα. Στην ανάπτυξη και στην δημιουργικότητα ( το οποίο είναι υποχρεωμένο να παρέχει).

Τι καταφέρνει λοιπόν με αυτούς τους μισθούς –σκάνδαλο ; Να δημιουργεί το αίσθημα της αδικίας –μεταξύ των πολιτών- αλλά και της καχυποψίας προς αυτό.

Μια καχυποψία που προέρχεται από στρεβλώσεις. Είναι οι στρεβλώσεις αυτές, που μπορούν να οδηγήσουν σε καταστάσεις ανεξέλεγκτες .Όχι μόνο κατά του κράτους, αλλά και μεταξύ των πολιτών που δοκιμάζονται αυτήν την περιοδο.

Τελικά, θα είναι πολλοί που θα θέλουν να γίνουν τραπεζοκόμοι.

Στα ΕΛ.ΠΕ φυσικά...

Υ.Γ. Ο τίτλος δόθηκε από τον τίτλο “Golden boy" τραπεζοκόμοι στα ΕΛΠΕ με μισθό 74 χιλ. ευρώ”.

Μπορείτε να δείτε όμως και άλλους μισθούς, ανώτερους του τραπεζοκόμου.

Θα προτιμήσω, αυτό του φύλακα-βάρδιας....

Έχουμε την καλύτερη χώρα του κόσμου ?

2011-03-25T09:29:00.002+02:00

Η αφορμή είναι, από συζήτηση που είχα με συνάδελφο που επέστρεψε από το εξωτερικό πρόσφατα (Πολωνία).

Φυσικά, όλοι εκεί γνωρίζουνε την οικονομική κατάσταση που επικρατεί στην χώρα. Δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς....

Όλοι – όμως – του λέγανε πόσο ωραία χώρα είναι η Ελλάδα .Επικεντρώθηκαν κυρίως στα φυσικά κάλλη , στις καιρικές συνθήκες αλλά και τον χαλαρό τρόπο που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες την ζωή (κάποιοι είχανε και κοινωνικές σχέσεις με εμάς και σε αυτό οφείλεται η τελευταία διαπίστωση).

Μάλιστα έφτασαν να πούνε, ότι οι δύο χώρες που θεωρούν ως πρότυπο είναι η Κούβα και η Ελλάδα , λέγοντας πως είναι όνειρο ζωής να ζήσουνε εδώ!!!

Δεν μπορώ να γνωρίζω, αν είναι η καλύτερη χώρα π του κόσμου. Φυσικά, ο κάθε πολίτης μπορεί να λέει ότι ζει στην πιο ιδανική χώρα. Είναι φυσικό άλλωστε, όταν τον συνδέουν φυσικοί και βιολογικοί δεσμοί με τον εκάστοτε τόπο.

Αυτό που πρέπει αν ειπωθεί όμως, είναι ότι ΠΟΤΕ δεν εκτιμήσαμε τον τόπο μας.

ΠΟΤΕ δεν τον αντιμετωπίσαμε σαν τον Εθνικό μας πλούτο (πού είναι άραγε όλοι αυτοί οι υπερπατριώτες που γιορτάζουν σήμερα την Εθνική παλιγγενεσία....;).

Πώς θα σωθεί η χώρα δεν το γνωρίζω. Αυτό που γνωρίζω, είναι ότι πρέπει να μάθουμε καλύτερα τους εαυτούς μας .

Για να σωθεί, με την σειρά της και η χώρα.

Υπάρχει ελπίδα ?

2011-03-18T22:00:00.003+02:00

Είναι το ερώτημα, που κάνουν όλοι σχεδόν στις συζητήσεις που γίνονται τον τελευταίο καιρό .

Οι απαντήσεις πολλές, οι περισσότερες αρνητικές . Αυτό όμως που φαίνεται, είναι ότι δεν υπάρχουν ρεαλιστικές απαντήσεις .

Ίσως, γιατί είναι δύσκολο στους πολίτες να δεχθούν την σκληρή πραγματικότητα.

Αρνούνται να δεχθούν την σκληρή και γεμάτη οξείες γωνίες πραγματικότητα .Θέλουν να βλέπουν μια στρογγυλεμένη και γεμάτη καμπύλες κατάσταση. Πιο εύπεπτη και πιο χειρίσημη. Που δεν ενοχλεί, αλλά χαϊδεύει τα αυτιά.

Στα χαρτιά όμως....

Παρόλο που -φαίνεται- να επετεύχθη μια καταρχήν συμφωνία για επιμήκυνση του χρέους, η κατάσταση θα παραμένει δύσκολη και ζοφερή.

Συμφωνούμε όλοι, ότι το κλειδί για να ορθοποδήσει η οικονομία αλλά και η κοινωνία είναι η ανάπτυξη. Μια ανάπτυξη που θα έρθει, κάνοντας στοχευμένες κινήσεις και στρατηγικές.

Με θάρρος και τόλμη. Δύο στοιχεία που έλειψαν μέχρι τώρα από την παρούσα κυβέρνηση.

Να καταπολεμηθεί η γραφειοκρατία , να ανοίξουν τα κλειστά επαγγέλματα, να γίνονται συνεχοί έλεγχοι.

Για να υπάρχει ένα κράτος Δικαίου, έτσι ώστε ο Πολίτης να νιώθει προστατευμένος. Από τακτικές ελέγχου- της αγοράς- με δόλιους σκοπούς και αποκλεισμού.

Μόνο τότε, θα απελευθερωθούν οι δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και η χώρα θα βρει τον δικό της βηματισμό.

Ένα βηματισμό που θα βασίζεται στην ανάπτυξη, την δημιουργία και την απασχόληση για ένα μεγάλο μέρος αυτής.

Μια παραίτηση με σημασία.

2011-03-04T19:31:00.002+02:00

Τελικά παραιτήθηκε ο-τέως πια- Υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Καρλ Τέοντορ τσου Γκούτενμπεργκ.

Η αίτια ήταν η αποκάλυψη, ότι ο Υπουργός υπέπεσε στο ατόπημα της λογοκλοπής, κατά την κατά τη συγγραφή της διδακτορικής του διατριβής. Άμεσα, ήταν τα αντανακλαστικά τα δικά του και φυσικά και της Γερμανικής Κυβέρνησης .Πολύ πιθανό άλλωστε να του ζητήθηκε-από την τελευταία- η παραίτηση του.

Μπορεί να φανταστεί κάποιος, τι θα είχε συμβεί σε ένα παρόμοιο περιστατικό που θα συνέβαινε στην χώρα μας. Θα κυριαρχούσαν δηλώσεις του τύπου “ όλα αυτά είναι μια πολιτική σκευωρία”, “ χτυπάνε εμένα, για να πλήξουν τον Πρωθυπουργό”, “ η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί” και τέλος το πατροπαράδοτο και Ελληνικότατο “ το μαχαίρι θα μπει στο κόκκαλο”....

Ένα κόκκαλο, που από τις τόσες μαχαιριές κανονικά δεν θα έπρεπε να υπήρχε. Όπως άλλωστε το σημερινό κράτος..

Όχι του Κράτους Δικαίου, αλλά ενός κράτους πτωχευμένου.

Ηθικά και οικονομικά.

Όταν τους σέβεσαι, θα σε σέβονται.

2011-02-19T18:59:00.002+02:00

«Μόνο έτσι, μπορεί αν ορθοποδήσει ένα κράτος» .Αυτά ήταν τα λόγια, που ακουστήκαν σε μια συζήτηση μεταξύ φίλων.

Το σκέφτηκα πολλές φορές. Είναι και το πιο σωστό. Πάντα ζητάνε από τους πολίτες, να κάνουν προσπάθεια για να υπακούν και να είναι νομιμόφρονες.

Δεν είναι φυσικά κακό. Αυτό άλλωστε, μπορείς να το πετύχεις με δύο τρόπους :

Συνεχή έλεγχο και αυστηρή εφαρμογή των νόμων.

Δημιουργείς έτσι μια κοινωνία ‘υπάκουη”....Όπως υπάκουες, ήταν και οι κοινωνίες της Τυνησίας, Αιγύπτου και των άλλων χωρών που ξεσηκώνονται.

Το δύσκολο είναι, να “εκπαιδεύσεις” πολίτες που σέβονται την πολιτεία τους νόμους και το εκάστοτε Σύνταγμα αυτής.

Τι γίνεται σήμερα ? Να θυμηθούμε τις καθυστερήσεις των οφειλόμενων ποσών, από τις εφορίες στους φορολογούμενους... ? Απουσία υπηρεσιών για τις οποίες έχουμε πληρώσει –και συνεχίζουμε να το κάνουμε – όλοι...?

Χρειάζεται να διμιουργηθεί μια καινούρια και ειλικρινής σχέση

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί, μόνο με το ΣΕΒΑΣΜΟ που θα δείξει το Κράτος στους Πολίτες του. Με την τίμια και έμπρακτη συμπεριφορά, απέναντι στον κάθε κάτοικο. Να είναι δηλαδή δίπλα του. Όχι απέναντι του.

Τότε λοιπόν, θα μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει μια ισότιμη σχέση μεταξύ των δύο μερών.

Ουτοπικό ? Φυσικά όχι.

Απλά, θέμα σεβασμού.

Πως χάνει μια κυβέρνηση την αξιοπιστία της (και όχι μόνο...)

2011-02-12T18:26:00.002+02:00

Γνωρίζουμε λοιπόν πια το Ν/Σ για την υγεία και ιδιαίτερα τα σημεία που αναφέρονται στο άνοιγμα ( ;) του επαγγέλματος του Φαρμακοποιού.

Δηλαδή, μια τρύπα στο νερό και τίποτα άλλο. Ο «αξιότιμος» κύριος Υπουργός δυστυχώς, ΔΕΝ απελευθερώνει το επάγγελμα του φαρμακοποιού.

Ένα επάγγελμα, που είναι από τα πιο περιορισμένα –όσο αφορά την εξάσκηση του –στην Ελλάδα.

Με πάρα πολλούς περιοριστικούς όρους (γεωγραφικούς και πληθυσμιακούς), που το καθιστούν αδύνατο για να δουλέψει κάποιος.

Εκτός εάν....”επενδύσει” κάποιος ένα πολύ μεγάλο ποσό (πάνω από 300.000 ευρώ) για μια άδεια, που δεν θα του δώσει ΠΟΤΕ τα αναμενόμενα.

Παρ’ όλα αυτά και παρ’ όλες τις παραινέσεις του Πρωθυπουργού, για άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων δεν υπήρξε επιτυχής έκβαση.

Μια έκβαση, που θα έδινε διέξοδο στις χιλιάδες ανθρώπων (πτυχιούχων φαρμακοποιών) οι οποίοι είναι άνεργοι, υποαπασχολούμενοι και στην καλύτερη περίπτωση ετεροαπασχολούμενοι.

Τι άλλο χάθηκε όμως ?

Χάθηκε και η αξιοπιστία μιας κυβέρνησης .Μιας κυβέρνησης, όμηρος στις συντεχνίες που επιμένουν- σε πείσμα των καιρών -να επηρεάζουν πρόσωπα και καταστάσεις.

Μια αξιοπιστία, που θα ήταν το αναγκαίο στοιχείο για να βρει η χώρα τον βηματισμό της. Μπροστά στις επερχόμενες προκλήσεις.

Για σταθερότητα, ανάπτυξη και ίσες ευκαιρίες σε όλους τους πολίτες της .

Δυστυχώς, χάθηκε μία ακόμη ευκαιρία.

Μαζί με αυτήν και η αξιοπιστία του κράτους και της χώρας.

Πανεπιστημιακό άσυλο

2011-01-29T18:30:00.002+02:00

Πολλά τα ερωτήματα που έχουν προκύψει τελευταία για το θέμα του Παν. ασύλου.

Χρειάζεται ή δεν χρειάζεται ; Τι εξυπηρετεί ;

Καταρχήν ας δούμε το θέμα της χρησιμότητας του. Το Παν. Άσυλο δημιουργήθηκε προφανώς για την μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Για να τιμήσουν τους νεκρούς και τους τραυματίες, που υπήρξαν από την εισβολή των σωμάτων ασφαλείας και λοιπόν παρακρατικών.

Έχει μια αλληγορική και μνημειακή σημασία .Να δείξει, ότι οι ιδέες θα πρέπει να προστατεύονται και να διαχέονται ελεύθερα.

Ως εδώ συμφωνούμε.

Εξυπηρετεί, όλους εκείνους που εκφράζονται με διάφορους τρόπους .Οι οποίοι πολλές φορές, δεν βρίσκουν διέξοδο για να μεταδώσουν τις δικές τους ιδεες και προτάσεις .

Δεν βρίσκουν, ή μήπως δεν θέλουν ....;

Στην εποχή που ζούμε, υπάρχουν δύο βασικά στοιχεία.

Πρώτα απ’ όλα , η Δημοκρατία δεν απειλείται –με την παραδοσιακή έννοια του όρου- από απολυταρχικά καθεστώτα. Συνεπώς, η Δημοκρατία βασίζεται σε στέρεες βάσεις.

Δεύτερον, στην εποχή του διαδικτύου ο καθένας μπορεί να εκφέρει ΕΛΕΥΘΕΡΑ την γνώμη του. Μπορεί να διατυπώσει τις απόψεις του .Από τις πιο ακραίες ως τις πιο ήπιες.

Τότε...;

Τότε προκύπτει το εξής. Υπάρχουν «κάποιοι» που εκμεταλλεύονται την έννοια της Δημοκρατίας και της ελευθερίας, των απόψεων .

Για να κάνουν αισθητή την παρουσία τους....

Μια παρουσία φτωχών και ξεπερασμένων επιχειρημάτων.

Όπως οι ίδιοι τους.

Κων/πολη (μέρος 2ο)

2011-01-21T16:17:00.001+02:00

Συνεχίζουμε λοιπόν την διαδρομή....

Καπαλί Τσαρσί (η μεγάλη κλειστή αγορά της Πόλης). Μια αγορά που αποτελείται από 4.000 περίπου μικρομαγαζάκια (στην κυριολεξία).

Η αποθέωση του κιτς ,αλλά και της Κινέζικης –κραταιάς πια-παραγωγής προϊόντων απομίμησης (θα επιβεβαιωθεί πιο κάτω). Οριζινάλ μαϊμού έλεγαν και έδειχναν τις μπλούζες στα καλάθια.

Το παζάρι αναγκαίο και επιβαλλόμενο. Ισχύει όμως ο νόμος της συντεχνίας. Όλοι έχουν, την ίδια κατώτατη τιμή (μάλλον έχουν μόνο ένα Κινέζο εισαγωγέα , έλεγα εγώ....).

Πριγκηπόνησα (Πρίγκηπος). Μια πάρα πολύ ωραία διαδρομή, με το βαπόρι της γραμμής. Αρκετός κόσμος που ταξίδευε (‘όχι μόνο τουρίστες).

Η Πρίγκηπος έχει μια κάποια κίνηση. Ακόμα μεγαλύτερη φυσικά, θα έχει κατά την διάρκεια του Καλοκαιριού.

Αξίζει να κάνει κάποιος μια βόλτα με τα «παϊτόνια»,αφού αμάξια δεν επιτρέπονται στο νησί.

Υπάρχει και η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (την οποία δεν μπορέσαμε να δούμε λόγω χρόνου).

Μίνι-κρουαζιέρα στον Βόσπορο. Ένα από τα καλύτερα κομμάτια της εκδρομής. Ο Βόσπορος και από τις δύο πλευρές του (Ευρωπαϊκή και Ασιατική) είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΟΣ.

Επιβλητικής καλλιτεχνίας σπίτια πλουσίων και από τις δυο πλευρές. Μνημεία αξιόλογης σημασίας (Κάστρο Ρούμελι Χισάρ) και η απίστευτη κρεμαστή Γέφυρα του Γαλατά.

Θα την ξαναέκανα.

Αγία Σοφία. Το μέγεθος της –εσωτερικά κυρίως – σου φέρνει ένα δέος. Δέος , για το γεγονός της κατασκευής, αυτού του εξαίσιου αρχιτεκτονικά και σχεδιαστικά μνημείου. Ευτυχώς η συντήρηση σε όσες ψηφιδωτές τοιχογραφίες- είχανε σωθεί- είχε τελειώσει και τις θαυμάσαμε από κοντά.

Η ομορφιά και η λεπτομέρεια σε όλο της το μεγαλείο. Μαζί με αυτές και ο θαυμασμός για τον Βυζαντινό Πολιτισμό.

Μπλε Τζαμί. Μια πολύ ωραία εμπειρία, για να το επισκεφθεί κάποιος. Κάτι το διαφορετικό για μένα, αφού ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα σε ένα τζαμί.

Λιτό και λιγάκι μυστικιστικό. Δεν φθάνει όμως την τελειότητα της Αγίας Σοφίας (όσον αφορά την σχεδιαστική αρχιτεκτονική του).

Μάλλον μια απομίμηση της ....

Βασιλική Δεξαμενή. Άλλο ένα δείγμα, του μεγαλείου του Βυζαντινού Πολιτισμού. Η κατασκευή του έγινε για να προμηθεύονται, πόσιμο νερό κατά την διάρκεια της πολιορκίας. Έτσι δεν θα υπήρχε ο κίνδυνος μόλυνσης από εχθρική ενέργεια.

Μια τεράστια δεξαμενή, με πολλά ξεχωριστά δωμάτια.

Αιγυπτιακή αγορά. Μια κλειστή αγορά με μικρομάγαζα τα οποία πουλάνε –κυρίως- μπαχαρικά και αντικείμενα λαϊκής τέχνης.

Πιο ακριβή από το Καπαλί τσαρσί. Εξηγείται γατί –όπως λένε-τα προϊόντα τους προέρχονται από την Ανατολία (και όχι από την Κίνα).

Γεμάτη από μυρωδιές και χρώματα. Ευγενικότατοι πωλητές, που γίνονται «χαλί» να τους πατήσεις.

Τέλος, μεγάλη εντύπωση μου έκανε η μουσική τους. Αυτή που ακούς-ιδιαίτερα- στους δρόμους .Η Ποντιακή Λύρα ΠΑΝΤΟΥ. Το ίδιο και οι χοροί τους.

Δεν είναι οι Τούρκοι, που μας έμαθαν από μικροί η εικόνα τους.

Είναι οι Βυζαντινοί απόγονοι. Είναι τα απομεινάρια ενός Πολιτισμού που χάθηκε, αλλά ιστορικά επιμένει να ζει στον ίδιο χώρο.

Καλό σας ταξίδι.

Κων/πολη (μέρος 1ο)

2011-01-17T20:50:00.002+02:00

Πολλοί από εσάς ,θα έχουν ταξιδέψει στην Τουρκία και συγκεκριμένα στην Κων/πολη.

Δεν ξέρω τι εντυπώσεις προκάλεσε η γειτονική χώρα. Σε εμένα –στην πλειοψηφία- θετικές. Ξεκινάμε λοιπόν να τις αφηγηθούμε.

Σύνορα Κήπων. Στο Τούρκικο κομμάτι κυριαρχεί η καθαριότητα και η ευταξία.

Ο τελωνειακός, ντυμένος με κοστούμι και γραβάτα –μέσα στο κρύο - να είναι πολύ πρόθυμος (παρά το προχωρημένο της ώρας) να εξυπηρετήσει. Κερδίζουν ήδη-επικοινωνιακά- από την αρχή στα σημεία οι Τούρκοι .

Παρακολούθηση της ρίψης του Σταυρού (ημέρα των Θεοφανείων).Η περιοχή γύρω από το Πατριαρχείο είναι –δυστυχώς- εγκαταλειμμένη. Τα σπίτια των Ελλήνων, που ζούσαν εκεί βρίσκονται σε άθλια κατάσταση ή κατοικημένα από Άραβες. Τεχνητή προσπάθεια εξαθλίωσης της συνοικίας...;

Ποος ξέρει (μάλλον ναι).Λίγο πριν την ρίψη του Σταυρού όμως ο μουεζίνης να καλεί από τα μεγάφωνα –σε διαπασών- για προσευχή (;) τους Μουσουλμάνους. Αλγεινή εντύπωση και έλλειψη θρησκευτικού πολιτισμού. Δεν είναι σωστό αυτό αδέρφια....Να σεβόμαστε όλες τις θρησκείες και τα έθιμα τους...

Ξενοδοχεία. Εκεί όπου καταλύσαμε (πλησίον πλατείας Ταξίμ) υπάρχουν τα τουριστικά ξενοδοχεία. Το συγκεκριμένο (Lares Park), είναι πολύ καλό με άψογη εξυπηρέτηση (και πολύ καλή γνώση Αγγλικών από το προσωπικό).

Πεζοδρομος «Η οδός του Πέραν» ή Istiklal. Γεμάτο από ζωή και δεκάδες χιλιάδες κόσμο. Εδώ πρέπει να χτυπάει η καρδιά της Πόλης. Αστυνόμευση παντού (με κρυφούς και φανερούς αστυνομικούς).Περιπολικά και μοτοσικλέτες τελευταίας τεχνολογίας να ανεβοκατεβαίνουν τον πεζόδρομο.

Είπαμε, κερδίζουν επικοινωνιακά οι Τούρκοι.

Κυκλοφοριακό. Το απόλυτο χάος. Δεν είναι ξένο προς εμάς. Συνηθισμένοι και εμείς στην παραβίαση φωτεινού σηματοδότη. Απλά, κίνηση αυτοκινήτων υπάρχει ΠΑΝΤΟΥ.

Ίσως χειρότερα από την Αθήνα.

Συνεχίζεται...

Kων/πολη

2011-01-16T22:29:00.002+02:00

Αύριο, οι εντυπώσεις από το ταξίδι στην Κων/πολη.
Έχει ενδιαφέροντα σημεία το ταξίδι αυτό.

O Κατάσκοπος του Θεού

2011-01-04T23:40:00.002+02:00

Καλή χρονιά γεμάτη υγεία να έχουμε

Αυτή την φορά, θα γίνει μια αναφορά σε ένα πολύ καλό βιβλίο που τελείωσα πριν από κάποιες μέρες.

Τιτλοφορείται "Ο Κατάσκοπος του Θεού " του Χουάν-Γκόμεθ Χουράδο.
Ένα μυθιστόρημα με πολλά (;) αληθινά γεγονότα , γεμάτα ανατροπές στο ύφος του αστυνομικο-πολιτικού θρίλερ.

Αξίζει ο κόπος, να το αγοράσει κάποιος.
Τολμήστε το.

Το Σουηδικό παράδειγμα....

2010-12-23T18:50:00.002+02:00

Ίσως, το πιο αντιπροσωπευτικό αυτής της Σκανδιναβικής χώρας.

Σχετικά με την νοοτροπία της, αλλά και την αντίληψη για την διαχείριση του δημόσιου χρήματος.

Κλείνει λοιπόν η Σουηδία 5 πρεσβείες της, σε όλο τον κόσμο.

Την αιτία σίγουρα θα την μαντέψατε. Εξοικονόμηση πόρων. Συγκεκριμένα,θα μειωθούν τα έξοδα κατά 34 εκατομμύρια ευρώ....

Ας γίνει όμως μια σύγκριση, με την δική μας αντιμετώπιση σε υποθετικά παρόμοια παραδείγματα.

.Οι εδώ «πατριώτες», θα τα χαρακτήριζαν εθνική προδοσία.

Να πούμε για άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς, που συντηρούνταν μέχρι πριν από λίγο.

ΚΑΝΕΝΑΣ αρμόδιος κυβερνητικός παράγοντας, μέχρι τώρα (από Πρωθυπουργό μέχρι και τον τελευταίο ειδικό σύμβουλο) δεν είχε κάνει μια καταγραφή όλων αυτών των σπαταλημένων χρημάτων...

Τώρα όμως που γίνεται, ποια είναι η αντιμετώπιση...?

Φραστικές επιθέσεις του τύπου «κατάργηση του Δημόσιου», ξεπούλημα του Εθνικού (για ποιους ;) πλούτου κλπ.

Τίποτα, για την ουσία των πραγμάτων.

Απλά και μόνο, για να διατηρηθούν τα προνόμια και οφίτσια από “κάποιους”...

Αυτοί οι κάποιοι, που ξεπούλησαν την χώρα.

Την Ελληνική, όχι την Σουηδική.