Όταν ποντάρεις στο θυμικό

Συζητούσα τις προάλλες με φίλους ( για τι άλλο βέβαια ;) σχετικά με την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα.

Φθάσαμε και στο πιο σημαντικό σημείο. Αυτό της ( δήθεν) πείνας που είχαν ( ή και έχουν ακόμη κατά την άποψη μερικών) των μαθητών στα Δημοτικά σχολεία.

Ναι, αυτό με τις λιποθυμίες ,την  ζάλη από την αδυναμία, την μειονεκτική στάση που είχανε τα παιδάκια αυτά μπροστά στα άλλα που έτρωγαν κλπ.

Αναρωτηθήκαμε λοιπόν τι να έγιναν αυτά τα πεινασμένα παιδάκια;  

Φέτος , γιατί δεν υπάρχουν στα σχολεία ;

Αυτή ήταν η προπαγάνδα  που κυριαρχούσε–πέρσι τον χειμώνα-από τις λεγόμενες αντιμνημονιακές δυνάμεις.

Μία προπαγάνδα αισχίστου είδους.

Από ανθρώπους που θέλησαν –και σε μεγάλο βαθμό το κατάφεραν-να φοβίσουν , να τρομοκρατήσουν , να αγριέψουν τον κόσμο.

Θέλησαν να επενδύσουν στην δυστυχία ενός λαού, που αγωνίζεται να βγει από αυτή την ηθική και πνευματική κρίση (κυρίως).

Να επενδύσουν στον συγκινησιακό φόρτο που διακατείχε σε πολύ μεγάλο βαθμό, τότε τον κόσμο.

Τώρα τι γίνεται λοιπόν :

Χορτάσανε τα παιδάκια που λιποθυμούσαν από την πείνα ;

Δεν βλέπουμε ούτε διαβάζουμε πια, δακρύβρεχτα ρεπορτάζ και αφιερώματα στα μέσα ενημέρωσης.

Tώρα είναι η ώρα της αποκομιδής των κερδών, από την Γκεμπελική τους προπαγάνδα.

Η ώρα της ανευθυνότητας.

Είναι ωραίο να γράφει κανείς .Είτε σε χαρτί, είτε σε υπολογιστή, είτε….

Έτσι έκαμνα και εγώ. Μέχρι πριν από κάποιους μήνες.

Τώρα σιωπή. Όχι σκοτάδι ( ή black out….:) ) που λένε μερικοί.

Αλλά σιωπή.

Περισσότερο γιατί τα γεγονότα σε ξεπερνάνε. Αναθεωρείς , παρατηρείς, ομφαλοσκοπείς…

Θα την βρούμε την ευθεία τελικά….

Απολογισμός

Μια λέξη με μια ιδιαίτερη έννοια. Στο άκουσμα της σοβαρεύουμε ( όταν πρόκειται για κάτι που δεν μας αφορά) ή αγχωνόμαστε ( όταν αυτός αφορά εμάς τους ίδιους).

Η αφορμή, είναι από το status μιας facebookικής φίλης. Έγραψε δηλαδή, ότι τώρα που φεύγει αυτός ο χρόνος θα κάνει τον απολογισμό της. Από ότι κατάλαβα, δεν θα είναι και πολύ θετικός ( το αντιλαμβάνομαι) από τον τρόπο που το έγραψε.

Φαινότανε ότι το έβρισκε ως βάρος, ως αναπόφευκτο κακό που έπρεπε να γίνει.

Της απάντησα, ότι όλα είναι μια ουτοπία. Ότι όλα είναι μια ιδέα…

Ίσως ,είναι μια επιβαλόμενη κοινωνική σύμβαση άχρηστη. Για να μετατεθούν οι ευθύνες από τους ταγούς της εκάστοτε εξουσίας στον απλό κόσμο.

Να τον κάνουν να νιώσει μια απογοήτευση ( αφού 99% οι στόχοι που βάζουμε δεν είναι εφικτοί…).

Κανένας απολογισμός λοιπόν. Μόνο μια διαρκής αναζήτηση. Αναζήτηση θέσεων και ιδεών.

Σχεδόν καθημερινά. Για να μπορούμε –έστω και πρόσκαιρα- να δίνουμε μικρές ( και εύκολες απαντήσεις) σε μικρά καθημερινά προβλήματα.

Μια γενική απλοποίηση της ζωής μας.

Σε όλους τους τομείς.

Χωρίς απολογισμό αλλά με την απλή λογική.

Δράση, ανοικτό συνέδριο και εντυπώσεις.

Δύο εβδομάδες περάσανε από το ανοικτό συνέδριο της Δράσης ( 1& 2 Δεκεμβρίου 2012).

Δεν θα αναφερθώ στα διαδικαστικά, αυτά μπορεί οποιοσδήποτε να τα μάθει από την ιστοσελίδα ( όπως επίσης και τις ομιλίες).

Ήταν η πρώτη μου εμπειρία συμμετοχής σε συνέδριο. Θετική από όλες τις πλευρές.

Γιατί γνώρισα εξαίρετους ανθρώπους ( μέλη και μη της Δράσης).Ανθρώπους της αγοράς αλλά και της διανόησης, απλούς και δεκτικούς.

Γιατί ακούστηκαν πολλές διαφορετικές φωνές, που συγκλίνουν όμως σε ένα και σημαντικό στόχο που ονομάζεται ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ.

Γιατί  παραβρέθηκαν ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ ( εκτός από διαφορετικούς και μεμονωμένα πολιτικά ανθρώπους), αλλά και πολιτικοί σχηματισμοί και κόμματα. Ομάδες πολιτών που διψάνε για δημιουργική δουλειά και αλλαγή.

Γιατί ήταν ένα πετυχημένο οργανωτικά συνέδριο, με οικονομική συμμετοχή που την κάλυπτε ο ΙΔΙΟΣ ο σύνεδρος ( και όχι από το ταμείο του κόμματος δηλ. από κρατική επιχορήγηση).

Γιατί –τέλος- δόθηκε η ελπίδα ότι μπορεί να εξελιχθεί η προσπάθεια της Δράσης για ενότητα στο μεταρρυθμιστικό χώρο, σε κάτι μεγαλύτερο.

Που θα συμπαρασύρει και την Ελληνική κοινωνία αφυπνίζοντας την.

Για να ξαναδώσει την ελπίδα που χάθηκε.

Για να νιώσουμε επιτέλους πολίτες και όχι πελάτες.

Περισσότερη Δράση

Για περισσότερη Δράση και για άλλα πολλά του μεταρρυθμιστικού Ευρωπαϊκού χώρου, τις επόμενες μέρες.

( Τώρα υπάρχει μια θολούρα....).

Ώρα για Δράση

Σε λίγες ώρες ξεκινάμε. Ξεκινάμε με προορισμό την Αθήνα, για να παραστούμε στο ανοικτό συνέδριο της Δράσης.

Ένα συνέδριο με ανοικτή πρόσκληση σε όλους τους μεταρρυθμιστικούς, Ευρωπαικούς Φιλελευθερους σχηματισμούς.

Για να βρούμε ένα κοινό τόπο συνάντησης και συνεννόησης.

Γιατί η κατάσταση στην Ελλάδα συνεχώς βαραίνει. Βαραίνει, για την συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων.

Γιατί πολλά ( και όχι κάποια) πράγματα, πρέπει να αλλάξουν.

Γιατί έφτασε η ώρα για Δράση.

Θέλουμε να συζητάμε ?

Ο άνθρωπος, ως ζωντανό ον από την αρχή της ύπαρξης του επικοινωνεί. Επικοινωνεί με τα άλλα όντα και κυρίως με τα ανθρώπινα με τον λεκτικό τρόπο. Δηλαδή με τις λέξεις.

Λέξεις, που σχηματίζουν προτάσεις μέσα από συζητήσεις. Κάποιες φορές οι τελευταίες οδηγούν σε συμφωνία και άλλες σε διαφωνία.

Κυρίαρχο στοιχείο όμως, είναι η ανταλλαγή των απόψεων μέσω της συζήτησης.

Τώρα τελευταία, οι συζητήσεις έχουν ως μόνιμο θέμα την κρίση και τα απότοκα της. Άλλες φορές γίνονται σε ήρεμο κλίμα και άλλες σε τεταμένο. Ο καθένας εκθέτει τις απόψεις ,ανάλογα με την πρότερη εμπειρία που έχει αλλά και ανάλογα με τα συμφέροντα του.

Αυτό όμως που παρατηρείται πιο έντονα ,είναι η τάση των ανθρώπων ( ίσως στην Ελλάδα ακόμα περισσότερο) να πείσουν με κάθε κόστος τον ( ή τους ) συνομιλητή του ( τους).Κρατώντας κλειστά τα αυτιά σε κάθε άποψη-τοποθέτηση. Θεωρώντας a priori  ότι κατέχουν μόνο αυτοί την αλήθεια .Ότι πρέπει μάλιστα, να την ασπασθεί και ο άλλος συν-ζητητής.

Αυτό ενισχύεται ακόμη περισσότερο- κατά την γνώμη μου -εξαιτίας της κρίσης  και λόγω της  συναισθηματικής φόρτισης που υπάρχει.

Η πραγματικότητα τελικά είναι, ότι δεν θέλουμε να συζητήσουμε. Δεν θέλουμε να ακούσουμε ίσως κάποιες αλήθειες που πονάνε. Που θα μας κάνουν να σκεφτούμε ότι και εμείς βάλαμε – με την στάση μας- ένα μικρό λιθαράκι, για να γιγαντωθεί αυτό που λέγεται κρίση με όλες τις εκφάνσεις της.

Κρίση, η οποία θα σταματήσει όταν θα μάθουμε να ακούμε, να αφουγκραζόμαστε και να επεξεργαζόμαστε τις σκέψεις των άλλων. Με νηφαλιότητα και κριτική σκέψη.

Βασικό όμως είναι να θέλουμε να συζητάμε.

Το ερώτημα όμως είναι, θέλουμε να συζητάμε ;